Ned602

Onder het kopje Gallery staan weer nieuwe foto’s van de start in La Rochelle en van de aankomst in Funchal.

Vandaag verscheen editie 42 van het maandblad Zilt Magazine met onder meer:
Transat 650 een harde leerschool

Uit het redactioneel (“reflectie”):

“De discussie woedt: tot welke leeftijdsgrens moeten we werken? 65, 67 of wordt het stiekem toch 70?
Voor zeilen geldt gelukkig geen leeftijdsgrens. Je kunt ermee doorgaan zolang geest en gestel het toelaten. En hoe langer je het doet, hoe meer ervaring die van pas komt.
Neem Roy Heiner, nu bijna 50 jaar oud. Ruim 13 jaar na zijn bronzen olympische plak in de Finnjol, maakte hij begin september zijn rentree in deze boot. Om op het NK meteen de titel te grijpen.
Hoezo, leeftijdsgrens?
Een leeftijdsgrens telde ook al niet voor zeezeiler Robert Rosen Jacobson, bijna 55.
“Ik kon twee dingen doen,” vertelt de huidige Transat-deelnemer, “stoppen met dromen of er vol tegenaan gaan.” Hij koos voor het laatste en stapte vorig jaar in het Transat 650 avontuur. In een moordend schema van week-op-week-af pendelde hij tussen Amsterdam en Bretagne. Hij verzekerde zich van de beste begeleiding, trainde zich te pletter, volgde meteocolleges van Jean Yves Bernot, liet zijn slaapritme analyseren door experts van een ziekenhuis in Nantes en zeilde loodzware kwalificatieseries.
Met resultaat: afgelopen weekend sloot hij de eerste Transat-etappe in Madeira af met de 10e plaats!
“Ik denk dat ik wel bij de eerste helft kan eindigen,” zei hij vooraf nog heel bescheiden tegen Zilt.
Roy en Robert geven prettige hoop: als zeiler ben je nooit te oud om dromen te verwezenlijken…”

In de nieuwsbrief en op de site van Nauticlink is het volgende artikel geplaatst:

Robert Rosen Jacobson is een held

Hi Landrotten!

Duizend bommen en granaten! Wat een race!

Na een heftige race met veel schade en vooral een overdosis aan (tijdelijke) oplossingen, is de NED 602 zondagavond rond 2200 uur in Funchal, Madeira de finishlijn -met moeite- gepasseerd. Met moeite, omdat het laatste stukje voor de finishlijn het ene moment er 25 knopen val wind stond uit de bergen en de volgende seconde geen wind uit de verkeerde richting voor een spinnaker die op stond. Tot op het laatste moment was ik zeer twijfelachtig of mijn kapotte roer die, welliswaar gebricoleerd door me bij elkaar gehouden werd, de laatste harde vlagen zou volharden, tot en met de finish.

Toen ik na de finish door de zodiac opgepikt werd en rustig de haven met muziek, gezellige geluiden, verlichte  fonteinen, palmbomen en een racedorpje op de achtergrond, werd ingesleept zag ik maar weinig Transats liggen. Is dit wel de goede haven? Of hebben ze de proto’s en de series apart gelegd, wat ook wel eens gebeurt? Totdat het tot me doordrong dat ik helemaal niet als een van de laatsten finishte, maar ruim binnen mijn target, bij de eerste helft van de serie boten ben gefinisht. Dat bracht wel even wat bij mij te weeg. 

En wat een geweldig moment om bij het aanleggen en manouvreren met behulp van allerlei Portugese handen, zus Annelous op de steiger te ontwaren.

Het blijkt dat ik rond een tiende plek gevaren heb! Een wereldwonder! Na een harde strijd van twee dagen heeft Yves van me gewonnen, dat wel, terwijl ik de gehele race voor hem lag, heeft hij goed zijn slag geslagen, gisteren nacht. We hebben er, met een biertje, plezier om.

Om een korte indruk te geven van deze race:

• eerste twee dagen niets gegeten
• veel schade aan boord, waaronder roer gebroken
• tot 35 knopen wind
• max speed op de gps 25 knopen op een golf
• door een golf heen gevaren
• boot een zwembad van binnen (luik stond -voor de laatste keer- open)
• derde en vierde dag ziek en nauwelijks (‘snachts) gespinnakerd
• vierde, vijfde en zesde dag hogedruk gebied, geen wind
• zevende dag run naar de finish in tradewinds
• Laatste dagen geen contact meer met de begeleidingsboten

Onder begeleiding van de dolfijnen en met muziek aan ben ik het laatste stuk naar de finish gestoven. Mijn mooiste moment.

Robert

Zondagavond 20 september om 22:55:37 is Robert als tiende in de serieklasse gefinisht!

In de loop van de dag zullen we meer informatie op de site te zetten.

Op Shorthanded.nl is een artikel verschenen over de start van de transat, op bijbehorende mediapagina meer foto’s.
In de weekbrief van het maandblad Zeilen opnieuw aandacht voor Robert: Mini’s gaat het voor de wind.

Dank aan familie, vrienden en in speciaal ook het shorthanded team die hand en span diensten verricht hebben voor het vertrek van de Ned602. Huib Swets heeft Robert zijn video camera uitgeleend en anderen hebbben geholpen met sjouwen van water, ijken van de barometer, instellen ssb radio enz enz.

La Rochelle, zondag 13 september 2009 om 14.17 uur: de Mini Transat is gestart!

De avond voor de start heeft Robert deze voicemail ingesproken.

Na 6 uur heeft Robert met de Ned602 een 17de positie (van de 49 serie boten in de race) ingenomen. Hij is nu onderweg naar Madeira, een afstand van 1100 mijl. Daar zal hij naar verwachting over 5 of 6 dagen aankomen.

• Voortgang van de race en posities van Robert zijn te volgen via Transat650 tracking pagina en de klassementspagina
• Profielpagina van de schipper is te lezen op Transat650 contestant pagina
• De Nederlandse vlag wappert in La Rochelle voor de enige nederlandse deelnemer.

Veel activititeit in het race dorp. Bekijk de video voor een sfeer impressie.

Fierce competition! Bekijk de video om een indruk te krijgen van de tegenstander.

Het is nu donderdagavond 10/9/09 half tien en de steigers en het village liggen er verlaten bij, schijnwerpers op de boten. Ik zit wederom in de kuip te schrijven. Vanavond was de fairewell party in het gebouw van Charente Maritime. Dat is zeg maar provinciale staten van Noord-Holland. Allereerst een bijeenkomst met speeches van diverse wedstrijd officials. Daarna in detail de regels en straffen die ons te wachten staan, tot in detail. Bijvoorbeeld: 10:00 zondag moet de boot in race mode zijn. Dat betekent dat alles klaar moet zijn, maar dat nog wel informatie uitwisseling mogelijk is. Mensen mogen nog aan boord komen. Tot 11:00 uur, wanneer vertrek gepland is, mag er niemand meer aan boord en mag er geen uitwisseling zijn anders dan voor iedereen toegankelijk. Formeel betekent dit alleen nog contact via VHF. In de praktijk zal er wel contact met familie en vrienden in ribs zijn, maar dat kan een protest opleveren. Overigens was het committee hier niet eensluidend over.

Vervolgens de startprocedure en vooral de straffen. Deze gaan meteen in veel tijd zitten. Dus, als de startprocedure met de “P” vlag plaats vindt en je bent te vroeg, dan moet je achter de lijn terugkeren. Zo niet, dan heb je 24 uur aan jer broek….Geluiden van verontwaardiging en verbazing waren hoorbaar.

Het gebruik van de “balise”, de tracker die we mee krijgen en elk uur aan de organisatie onze positie doorgeeft (elke 6 uur een nieuwe positie op de site). De communicatie en veilgheidsprocedures kwamen uitgebreid aan de orde, met veel vragen hierover. En de combinatie EPIRB (noodbaken) en tracker, waar knoppen opzitten om geprogrammeerde standaardberichten aan de organisatie door te geven.
 
Daarna weer speeches , maar dan buiten, aan zee. En nog langer moesten wij hongerige en dorstige schippers wachten tot er een perfect buffet en dranken op een grasveld met tenten geserveerd werden.
 
De boot is opgeruimd, en veel is af. Charles is nu nog aan het werk, Er wordt in het schip nog een scherm geplaatst, dat van buiten komt, om ook binnen navigatie- en snelheidsgegevens te hebben, naast die van de binnen GPS.
 
Er zijn nog een aantal klussen te doen zoals: reserve roer in elkaar zetten, eten uitzoeken, kleding, mast trim aanpassen op nieuw zeil, boot zeilklaar maken, naar de kapper (!), naar de politie mijn gestolen fiets aangeven, etc. En dan in de avond zeilen en eten met de aangekomen familie leden (hoop ik, want de sluis is pas laat open om te zeilen, vanwege hoog water).
 
De sfeer is wat veranderd. Nog steeds gezellig en druk natuurlijk. Maar als je goed kijkt naar de mensen zien de meesten er zeer moe uit. Niet bepaald goed om lang te racen op zee. Het is namelijk zo dat je conditie alleen maar achteruitgaat op zee en dus nooit meer het niveau van de start krijgt.
 
Zie foto’s van deze dag.
 
Robert Rosen Jacobson

Het is nu kwart over acht woensdagavond 9/9/9 en met het dalen van de hoge temperaturen hier (30-35 graden) keert ook de rust in het gisteren geopende race village weer. De drummers lopen langzaam van het village naar de stad en zijn nog even in de verte te horen. Ik zit in mijn kuip van de intredende relatieve rust en koelte te genieten terwijl ik schrijf. De brug en sluis gaan net open en degenen die permissie hadden om vandaag te varen, komen binnenvaren op de laatste zuchten wind, getrokken door de rib van de trainer of met de buitenboordmotor. De grote rode zon verdwijnt al weer bijna daarachter. Een Nederlander die in India een Franse mini heeft laten bouwen komt een praatje maken. Hij laat foto’s zien. Een andere wereld daar, zeilen. Prachtig!
 
De kinderen van La Rochelle en omgeving worden intensief betrokken bij de Transat. Zij doen projecten in het kader van de zee en milieu en verdiepen zich in het leven aan boord, de keuringen en de organisatie eromheen. Iedere schipper krijgt een hele grote tekening om in zijn-haar zeil te plakken. Ik heb de mooiste! Met allemaal vissen en belletjes in een rode zee. De kinderen lopen in reddingsvestjes door het village  en er is een vijver met kleine zeilbootjes die heel hard op de ventilator wind van de ene naar de andere kant raggen.
 
De laatste twee dagen waren bijzonder heet en werken was werkelijk zwaar. In de boot is het nog heter dan in de zon. Inmiddels ben ik door het grootste deel van de checks heen: De zeilen, met stickers erin, plus rode ClassMini stickers met handtekening en data plus cash afrekenen bij ClassMINI, de medicijnen tas, de kaarten en boeken aan boord, de veiligheids keuring, anker en toebehoren, waterdichte kist met veiligheids spullen, het reddingvlot gemonteerd, mijn noodwatervoorraad, toplicht, registratie bij GPO, verslag op de site en in de haven over mij en mijn boot, gegevens en papieren aanvullen bij ClassMini. De lichtenlijst tot aan Brazilie ontbreekt nog en vlot en noodwatertankje moeten nog verzegeld worden. Er is veel hulp uit Nederland om zaken te regelen: familie en vrienden. Nieuwe sponsoren erbij. Alle beetjes helpen en vooral het enthousisme en meeleven is geweldig indrukwekkend. Nederlanders op vakantie hier zoeken je op.
 
Er zijn ook minder leuke dingen± in de felle zon het beplakken van de zeilen met reclame voor de organisatie. De Fransen steken geen vinger uit om geen risico te lopen. In de hitte in de boot moeten werken etc.
 
Het grootzeil, dat niet precies leek wat ik gevraagd had, is terug en nagemeten. Het is geruisloos bij de mast bijgesneden. Geruisloos was er niet echt een fout gemaakt, maar het moest toch een beetje anders….Ligt allemaal gevoelig, soms, bij sommige Fransen. Mijn spinnakers zitten nu definitief in de spizakken, waar nog enkele aanpassingen aan gemaakt moesten worden. Inmiddels ook weer terug gekregen.
 
Er resteert nog een A4tje met werk, naast het werk dat Charles nog moet doen aan boord. Ik wil het grootzeil graag testen. Morgen kan niet, want dan is er een verplichtes oort fairewell party-dinner, maar vrijdag hoop ik te varen en het grootzeil te testen. Dus daarvoor nog wel wat aan de mast veranderen.

Voicemail van donderdagochtend 10 september
 
Enkele foto´s van vanavond en filmpjes geven een indruk van vandaag.
 
Tot de volgende keer,
 
Robert Rosen Jacobson