Ned602

Door Eveline Wiarda – Rosen Jacobson
(Ergens in de lucht tussen Salvador en Amsterdam).

Wist u dat Robert:

• gladgeschoren, enigszins bijgeslapen is en weer rechtop loopt
• van plan is met een ander bootje naar een eiland te varen om wat vakantie te houden
• tijdens de race de gewoonte had om  ’s nachts alles op scherp te zetten om zijn positie ten opzichte van de (slapende) medecoureurs met succes te verbeteren en dat niet alle zeilmaten daar even blij mee waren
• bij de onderlinge prijzen geen prijs heeft gekregen voor “La barbe d’or”, maar wel één  voor  het  minst spraakzaam zijn over de marifoon tijdens de race
• op zijn wereldkaart met alle bezochte landen in de wereld nu ook Bahia kan aankruisen
• in zijn reisverhaal  met  “we”   “de boot en ik”  bedoelt

En voorts, dat

• Het family support team met steun van onvermoeibare neef Ward zich in een afrondende fase bevindt
• Hij hard werkt om de kilo’s van zijn eigen lichaamsgewicht, die hij in de Doldrums heeft achtergelaten, er weer aan te krijgen  en
• Dat de Braziliaanse keuken daartoe volop gelegenheid biedt, maar
• Dat hij toch ook met weemoed terugdenkt aan de gevriesdroogde maaltijden aan boord
• De ontmanteling van de NED602 voor transport naar Europa in volle gang is en dat dat geen leuke klus is
• Robert enigszins is bijgeslapen
• Hij nu de smaak te pakken heeft en alweer denkt aan een volgende MiniTransat
• De held op 7 november  weer vaste voet op Nederlandse bodem gaat zetten  en 
• Dat ik, trots over de prestatie van broerlief,  vandaag naar huis ben teruggekeerd.

Eveline

Van onze reporter ter plaatse: Ward van der Torren

Na 3 weken op zee heeft Robert een behoorlijk woeste baard weten te laten groeien. Konden wij tussentijds al zien dat er ‘vaag een grijze baard zichtbaar’ was op de foto’s van één van de begeleidingsschepen, bij aankomst bleek er een volgroeide baard zicht meester te hebben gemaakt van Robert. Deze baard leverde hem de bijnamen Caveman en Pirate op.

Volgens zoon Kim moest die baard er wel af, want ‘hij kon er staartjes in doen’ ! Na 2 dagen terug in de geciviliseerde wereld vond de ‘holbewoner’ en ‘piraat’ Robert het tijd om weer terug te keren in de beschaafde wereld en zijn baard af te scheren. Omdat foto’s soms meer zeggen dan 1000 woorden, hier de foto’s van het bewuste moment.

Van onze reporter ter plaatse, Ward van der Torren

Een dag nadat Robert gefinished is, doen we het rustig aan. Robert heeft genoten van een lange nacht slaap op een echt bed, plus het feit dat hij ’s nachts niet elke 20 minuten op hoeft om te kijken of er iets bijgesteld moet worden maakte het een waar slaapfestijn.

Na een uitgebreid ontbijt eerst geregeld dat we met ons 3-en op één kamer, zeg maar suite, terecht kunnen. Daarna met de taxi naar de lift die ons van de boven-stad naar de onder-stad brengt, daarna nog een klein stukje lopen en dan zijn we bij het race-dorp.

Het blijkt dat Robert een soort van vader is voor de gehele vloot. Iedereen spreekt hem aan, vele verhalen en ervaringen worden uitgewisseld. Dan wordt het tijd om een begin te maken om de NED602 klaar voor transport terug naar Europa te krijgen. We besluiten als eerste de zeilen met zoet water af te spoelen, wat wel nodig is, want het zout zit er dik op.

Wanneer dit gedaan is gaan we in het race-centrum even wat drinken. Wederom veel gepraat en zeilers die met familie en geliefden herenigd worden. Het is allemaal een vrolijke bedoeling. Totdat…

Totdat de organisatie voor een moment stilte vraagt om een mededeling te doen. Het bleek te gaan om een fransman die al een tijd een vrij aparte koers voer, ver ten oosten van wat gebruikelijk is. Er werd verteld dat er getracht was radiocontact te maken, maar dat dit niet was gelukt. Ook was er een vliegtuigje overheen gestuurd om te kijken, maar die kon ook niets ontwaren. Uiteindelijk is de braziliaanse marine ingeschakeld, maar die zou pas de volgende dag het bootje kunnen onderscheppen. De begeleidingsboten waren er achteraan gestuurd, maar kwamen maar zeer moeizaam dichterbij. Men begon te vrezen dat er iets gebeurd was waarvan iedereen weet dat het kan gebeuren, maar waarvan we hopen dat het nooit zal gebeuren; overboord slaan. Want als een mini-transat bootje op de automatische piloot staat kan die zelfstandig koershouden. Er pakten grote donkere wolken samen boven het mini-transat dorp. Met een bezorgd gevoel zijn wij uiteindelijk maar terug naar het hotel gegaan.

De volgende dag  (dinsdag) waren de donkere wolken letterlijk boven Salvador samengepakt, het regende pijpenstelen. De aflopende straatjes veranderden in woest kolkende massa’s. Niet echt lekker weer om buiten aan de boot te werken, en eigenlijk stonden de gedachten er ook niet echt naar.

Tot op een gegeven moment op de website van de mini-transat organisatie stond dat de boot gegijpt was, een klein sprankje hoop dat het toch niet zo erg was als we dachten maakte zich van ons meester. Een paar regenbuien later kwam het verlossende bericht op de website dat de marine contact heeft gemaakt met de boot en de zeiler. Alles was goed, maar door een uitgevallen navigatiesysteem heeft hij niet goed zijn plaats en snelheid kunnen bepalen waardoor hij dacht ongeveer 300 zeemijl noordelijker te zitten dan dat hij daadwerkelijk lag. Hij was omgekeerd en zeilt nu onder begeleiding van de marine terug naar Salvador, waar hij de 29^e verwacht wordt.

Op vrijwel hetzelfde moment trok de hemel boven Salvador open en begon de zon te schijnen. Tijd voor ons om weer richting de haven te gaan en aan de NED602 te werken. Na een kleine ronde door de oude stad gelopen te hebben, zijn we dan eindelijk weer in de haven. Eveline heeft de boot van binnen een grondige sopbeurt gegeven, terwijl Robert en Ward de, inmiddels gedroogde, zeilen opvouwden en andere kleine klusjes opklaarden. Tegen de tijd dat klaar waren was het alweer donker en moesten we weer terug richting hotel, ons klaarmaken voor een volgende dag, vol met avonturen!

“Ik ben met deze race letterlijk een jaar ouder geworden.”

Van onze reporter ter plaatse, Ward van der Torren

Nadat we Robert vanuit het vliegtuig hebben aangemoedigd, kwam Eveline de wacht aflossen. Na even bijgepraat te hebben, en even de laatste stand van zaken te hebben gechecked via het internet, hebben we een plan de campagne gemaakt. Gegeven de omstandigheden van 3.00 uur UTC zou Robert rond een uur of 12 locale tijd moeten finishen. Met de gedachte dat we dus genoeg tijd hadden om een jetlag weg te werken én een behoorlijk ontbijt te verorberen zijn  we gaan slapen.

Om half 8 de volgende ochtend wakker geworden, even checken hoe Robert het doet zodat wij onze plannen daar eventueel nog enigszins op aan kunnen passen. Met slaperige ogen kreeg ik de schok van mijn leven, om 10 uur UTC had Robert nog maar 30 mijl te gaan, met een snelheid van 11 knopen. Dat zou betekenen dat hij rond een uur of 10 locale tijd aan zou komen! Het leuke van plannen is dat je ze zo in de prullenbak kan gooien.  Eveline gebeld in haar kamer: “Eveline Robert heeft nog 30 mijl te gaan en gaat als de brandweer, we moeten snel naar de haven!” Na een snelle douche, even snel een paar boterhammetjes bij het ontbijt-buffet te hebben weg gesnaaid zijn we met de taxi opweg gegaan. Vol adrenaline, want we zouden Robert zien finishen!

In de haven nog geprobeerd iemand te vinden die met een bootje ons naar Robert wilde varen wanneer hij gespot wordt, maar op dat moment lukte het nog niet. Even op de door de organisatie gefaciliteerde computers het laatste nieuws checken waaruit bleek dat Robert in een fel gevecht was verwikkeld om de 22^e plek, en heel misschien nog wel de 21^e kon halen.

Toch maar weer proberen of we iemand konden vinden om mee te varen. Gelukkig waren er een paar Duitse dames die erg vriendelijk waren en vertelden dat zij op een boot meemochten. Toen bleek dat het de familie was van de man met wie Robert in fel gevecht was, was al snel overeen gekomen dat wij ook mee mochten op de boot. De vraag die nu alleen nog restte was, wanneer de heren zeilers van plan waren om de zee voor het vaste land te verwisselen.

De tijd tikte langzaam voorbij en nog geen teken van Robert. De wind was erg veranderlijk zowel wat betreft richting als sterkte, wat het voor de organisatie niet makkelijker maakte om een prognose van de finishtijd te maken. Maar we zouden gewaarschuwd worden wanneer het zover zou zijn.

Uiteindelijk werden we om een uur of 12 op een bootje geladen die daarna het ruime sop koos, opweg naar twee kleine zeiltjes in de verte. De spanning begon langzaam voelbaar te worden. Wie ligt er voor, de Duitser of toch Robert?

Uiteindelijk bleek dat Robert een minimale voorsprong had en zou finishen als 22^e. We zijn even langs hem gevaren, aangemoedigd en veel foto’s nemend en toen op weg naar de boot achter hem, waarvan de familie ook aan boord was. Nadat deze schipper met boot ook ruim aangemoedigd en gefotografeerd was moesten we op vol vermogen achter Robert aan want hij ging bijna finishen.

Op weg naar de finish zijn we nog even lans Robert gevaren en konden we even kort met hem schreeuwen. Hij leek heel erg opgetogen dat er familie was om hem ingeleide te doen.

Op het moment van de finish ontstak er bij Robert een vreugdevuurtje, een stakel die je normaal in een noodsituatie gebruikt, werd aangestoken en oerkreten, die zo van een holbewoner af konden komen, bereikten ons. Een periode van kwalificatie, afwachten, start in La Rochelle, een uitmuntunde top klassering bij de finish in Madeira en het klapstuk, de oversteek naar Salvador de Bahia was ten einde gekomen.

Op de weg naar de haven ontwaarden wij een ander Nederlands jacht, de Skua, die naar Robert ging om hem te feliciteren.

Nadat ook de andere boot gefinished was zijn we terug naar de haven gegaan, zodat we Robert op de kade welkom konden heten. Nadat de NED602 aangemeerd lag en Robert weer vaste grond onder zijn voeten had kwam er een dame in braziliaanse klederdracht met een bordje fruit en een locaal drankje. Na veel welkomsgroeten van de andere zeilers was het tijd om even op adem te komen in het restaurant van het racedorp. Nadat we de boot van Robert min of meer een beetje hebben opgeruimd vond Robert het wel mooi geweest. Hij was toe aan een douche en schone kleren.

Aldus geschiedde.

Na 22 dagen, 2 uur, 34 minuten en 45 seconden is Robert vandaag als 22ste van de Serie klasse aangekomen in Salvador de Bahia! Wat een prestatie! Van harte gefeliciteerd!

Hiermee staat hij op de 17de plaats in het algemeen klassement. Dat betekent dat Kim de wedstrijd, gespeeld op het Forum, gewonnen heeft en spoedig de prijs in ontvangst mag nemen. Wij zullen zo snel mogelijk de verhalen van de schipper en van het support team in Bahia op de website plaatsen.

Hier staat hij op de site van de organisatie.

Meer foto’s van Robert’s aankomst in de Gallery.

Als alles goed gaat zal Robert om 14.45 uur NL time over de finish varen. Zus Eveline en neef Ward stappen nu in en bootje om hem tegemoet te varen en warm te onthalen. Op het moment staat hij 17de op het algemene klassement. Zodra we meer weten zullen wij een update posten. Stay tuned …

Van onze razende reporter ter plaatse, Ward van der Torren!

Het is nu zaterdagavond, een aantal schepen van de mini-transat zijn al aangekomen. Ook de eerste serie-boten liggen in de haven van Salvador de Bahia. Robert, echter, moet nog een stukje varen, volgens de laatste update van de organisatie nog zo’n 150 zeemijl.  We hoopten dat Robert vandaag (Zaterdag) zou finishen, omdat dat waarschijnlijk het mooiste verjaardagscadeau is wat hij hier kan krijgen.

Omdat Kim, de zoon van Robert, hier de afgelopen week is geweest, met andere familie, om zijn vader op te wachten, leek het erop dat hij weer terug naar Nederland zou moeten gaan zonder zijn vader gezien te hebben.
Gelukkig hebben we een ander cadeau voor Robert gevondenwas daar een oplossing: het huren van een klein vliegtuigje en dan, op basis van de gegevens van de transat-organisatie, eigen interpretatie van de wind een koers uitzetten, daar naar toe vliegen en maar hopen dat Robert hetzelfde denkt als wij en hem dan laten weten dat wij aan hem denken…

Om een uur of 1 koos het vliegtuigje het luchtruim met aan boord Jaap (neef van Robert), Daan en Tom (zonen van Jaap), Kim en ondergetekende. In de gps werd de geschatte positie ingevoerd en anderhalf uur later waren we daar. Maar hoe we ook keken, helaas niets dan zee. Heel veel zee.

Toen maar naar de laatste bekende positie van Robert gevlogen, misschien dat we hem ondertussen tegen zouden komen. Wederom, helaas…Geen Robert.

Na nog een aantal keren heen en weer gevlogen te hebben, en de piloot op ons verzoek (nog) lager ging vliegen spotten we een bootje. Zou dat Robert zijn? De spanning in het vliegtuigje steeg. Maar helaas, na een aantal rondjes om de boot gecirkeld te hebben konden we vaststellen dat het weliswaar een mini-transat boot was, zelfs nog een Serie-boot, maar het had een witte romp, en die van Robert is blauw. Iedereen teleurgesteld, maar vol goede moed want waar er één zit… En dat klopte na verder gezocht te hebben vonden we niet veel later een tweede bootje. Maar na er 2 keer omheen gecirkeld te zijn bleek ook deze boot niet de NED602 te zijn. De teleurstelling was groot. Maar met nog meer goede moed gingen we verder zoeken. De piloten waren vol goede wil en holpen heel erg mee. Gelukkig vloog de automatische-piloot!

Maar na een aantal keren heen en weer gevlogen te zijn, begon de moed ons behoorlijk in de schoenen te zinken. Het zou toch niet gebeuren dat Kim helemaal naar Brazilie is gekomen en weer moet vertrekken zonder iets van zijn vader te hebben gezien?

Maar toen, met nog maar een paar minuten te gaan voordat we weer op de terugweg moesten werd er iets gespot. Zou dat dan Robert wèl zijn? Eén rondje erboven bracht de uitslag: een Blauwe romp, met NED602 in het zeil. We hebben Robert gevonden! Het gelatene van enkele minuten eerder was nu volledig verdwenen, enthousiamse en adrenaline stegen tot record hoogte. Zeker toen de piloot op ongeveer 100 meter hoogte een aantal malen om Robert cirkelde om zo Robert van onze aanwezigheid op de hoogte te stellen en wij foto’s en video konden maken.

Helaas moesten we hierna alweer vlug terug naar het vliegveld van Salvador de Bahia, want de tank begon nu toch echt wel leger te raken. Iedereen was tevreden in het vliegtuigje, we hebben Robert gevonden als een speld in een hooiberg! Sterker nog, we hebben 3 spelden gevonden.

Nadat we geland zijn op het kleine vliegveldje zijn Jaap, Daan, Tom en Kim naar het grote vliegveld gegaan om met een voldaan gevoel  in te checken voor hun vlucht terug naar Nederland.

Vandaag, zaterdag 24 oktober 2009, viert Robert zijn 55e verjaardag op zee. Om 20:00 UTC (= 17:00 local time Bahia = 22:00 in NL) ligt hij nog 150 mijl van de finish, met de heersende wind zo’n 20 uur varen. Verwachte finish zondag aan het eind van de Nederlandse middag. We gaan er van uit dat Robert zijn verjaardag met een extra hapje gevriesdroogd voer zal vieren…

Klik hier voor een filmpje waarin hard gesurft wordt.

De family support wordt voorgezet met een wisseling van de wacht.

Annelous, onverwacht in plaats van 3 dagen een hele week in Madeira door stakingen bij de TAP, uiteindelijk toch terug naar Nederland. We zien elkaar nog even op de luchthaven. Onder een kop koffie samen met nichtje Annika uit Zweden, die met Hans het familyteam completeert, de laatste nieuwtjes en de “to do’s” uitgewisseld. De temperatuurovergang na Nederland is groot. Het is behoorlijk warm met een hoge vochtigheidsgraad. 

In de zonovergoten marina van Funchal tref ik Robert dus een week na zijn glorieuze aankomst aldaar. Inmiddels gewassen, geschoren, bijgeslapen en goed gevoed nieuwe energie aan het opdoen voor de tweede etappe, de grote oversteek.

De Mini-organisatie heeft een deal gesloten met een hotelgroep niet ver van de jachthaven, dus het is gemakkelijk heen en weer pendelen door een gezellig deel van het centrum met mooi aangelegde mozaïkachtige bestrating. Funchal is een bedrijvige stad, een heel stuk groter dat ik had verwacht. Maar pas op, weinig tijd voor toerisme, er moet gewerkt worden! Gelukkig is er wel gelegenheid om ‘s avonds in sfeervolle restaurantjes de, hoe kan het ook anders, regionale visgerechten te proeven. 

Reparatie van het roer heeft de hoogste prioriteit en Robert zoekt contact met Laurent die dat voor hem gaat doen. Het is kortdag, want de volgende dag vertrekt hij alweer uit Funchal. Voor degenen die schade hebben opgelopen in de eerste etappe, en die zijn er genoeg, bieden de twee weken relatieve rust in Madeira de mogelijkheid tot herstelwerkzaamheden.

 Vanuit Nederland heb ik de foerage voor de tweede etappe meegenomen. Annika en ik bezetten de kuip van de boot om de voedselpakketten verder samen te stellen en bedenken dat het leuk is om Robert dagelijks met motiverende teksten te verrassen, zoals “keep going” of “talk to the dolphins” of “thinking of you”. We gaan ervan uit dat een maaltijdvoorraad voor 25 dagen voldoende zal zijn, aangevuld met een tas met reservepakketten mocht de tocht onverhoopt langer gaan duren.

In de tweede helft van de week komen er steeds meer familieleden van de schippers. binnendruppelen, die waar mogelijk assisteren met de laatste klussen. Inmiddels zijn Hans en Annika terug naar het koude Zweden na 10 dagen gezelligheid, zorg en ondersteuning.

Op donderdag vindt de uitgifte van de ongeveer 155 liter water plaats die iedere boot aan boord moet hebben. De boten en hun eigenaren zuchten onder het gewicht ervan. ’s Avonds is iedereen met eventuele familie uitgenodigd voor een diner met prijsuitreiking van de eerste etappe. In bussen worden we vervoerd naar de Club Naval de Funchal aan de buitenkant van de stad. Groots festijn voor zo’n 150 personen. We zitten aan tafel met een paar Engelsen en Australiërs met wie al eerder meer contact was. Humor verzekerd, veel gelachen. En de wijn wordt rijkelijk geserveerd.…………..

De prijzen bestaan uit kleine perspex Mini-bootjes voor de eerste 3 in iedere groep.

De 4e en 5e plaats worden beloond met een fles Madeira wijn!

Op de weg terug in de bus één van de bemanningsleden van een begeleidingsschip: “C’est votre fils qui fait la course”? “Non, c’est mon frère, il est l’ainé”.

 

 

 

In de “Espace Coureurs” van het Racing Village bij de haven is men, neuzen op het scherm, intensief de météo aan het volgen op de eigen laptops of op de ter beschikking gestelde PC’s. Op weerkaarten van specifieke software worden scenario’s gesimuleerd.

Laatste dag: vers fruit, vooral passievruchten in alle smaken en soorten, op de mercado gekocht, aangevuld met noten en een aantal liters houdbare melk voor de broodnodige muesli.

 

 

 

 

 

Robert duikt nog het water in om de boot en roer(en) van algen te ontdoen.

Twee dagen voor vertrek constateert Robert dat zijn wereldontvanger (voor het ontvangen van de weerberichten), waarvan tijdens de eerste etappe de programmering van de zenders al niet goed blijkt te functioneren, het toch echt niet doet. Nergens in Funchal te repareren of vervanger te krijgen. Lichte paniek. Hectisch telefoon-, email- en SMS verkeer met Nederland voor een mogelijke oplossing. Dankzij een bliksemactie van Annelous en Matthieu wordt een uiteindelijk gevonden nieuwe Sony radio op Schiphol afgegeven aan de TAP en de vrijdagavond vóór vertrek naar Funchal gevlogen.

Op Zaterdagochtend 8 uur kon ik het pakje bij de afdeling Cargo in ontvangst nemen en per omgaande meenemen terug naar de stad. Vlak vóór het vertrekmoment uit de jachthaven had Robert een nieuwe radio. Ongelofelijk! Of de programmering werkt zullen we naderhand horen, geen tijd meer om dat vóór de start te testen!

 

Want: alles in de start-mode. Iedereen op de steiger in afwachting van de zodiac’s die de deelnemers één voor één de haven uit slepen. Ineens is daar een enthousiaste landgenoot die Robert nog even een hand komt geven. Zomaar iemand die op vakantie is op het eiland en alles via de website volgt, zelf ook een zeiler. Fantastisch! Vrij snel daarna wordt de “602” al opgehaald door het motorbootje.

De luidsprekers met swingende muziek galmen over het water tijdens het uitvaren van alle Transat-ers. Even slikken, daar gaat ie dan. Wie schetst mijn en ieders grote verbazing om een half uur later te horen dat Robèrt terug is, Wat is er aan de hand? Probleem met het hydraulisch systeem. Klinkt ernstig. Charles, de coach, opgetrommeld, van zijn caféstoeltje gehaald. Gaat met reparatiekoffertje naar de steiger. Wat blijkt: Door de stress is Robert vergeten de hendel voor de bediening van de stuurpiloot van elektrisch naar hydraulisch om te zetten. Euvel snel verholpen, zucht van verlichting. Wat blijkt bovendien: twee jaar geleden is Lucas Schröder, Nederlander die toen aan de Transat 2007 meedeed, precies hetzelfde overkomen. We noemen het maar het “Dutch stress problem”.

Een half uur later wordt hij weer de haven uitgetrokken.

 

De laatst dagen is het weer wisselvalliger met een paar flinke, ook onverwachte, plensbuien.

Het blijft warm, dus je bent zo weer opgedroogd. Tijdens de tocht op de grote catamaran “Sea the Best” die familie, vrienden en andere dierbaren van alle schippers dicht bij de start brengt, breekt zowaar toch nog de zon door en zo kunnen we op een gegeven moment met een prachtige schittering in het water de talloze zeilen langzaam achter de horizon zien verdwijnen. Het maakt me niet zoveel uit of Robert 10e, 20 e, 30e of 40e wordt, het enige dat ik hem toewens is een behouden vaart en idem aankomst in Bahia!

Het was een bijzondere ervaring dit evenement te kunnen meebeleven, de sportieve sfeer in de Mini-klasse te leren kennen en een bijdrage te kunnen leveren aan de voorbereidingen tot dit tweede vertrek. Des te katteriger is de terugkomst in de praktisch lege haven waar in een uitgestorven racing village een handjevol verdwaalde familieleden en mensen van de organisatie wat doelloos rondlopen……………………. om een paar weken later het hele circus in Bahia weer op te zetten!

 

 

Eveline Wiarda-Rosen Jacobson (zus Robert)
19 Oktober 2009