Ned602

Van onze reporter ter plaatse, Ward van der Torren

Een dag nadat Robert gefinished is, doen we het rustig aan. Robert heeft genoten van een lange nacht slaap op een echt bed, plus het feit dat hij ’s nachts niet elke 20 minuten op hoeft om te kijken of er iets bijgesteld moet worden maakte het een waar slaapfestijn.

Na een uitgebreid ontbijt eerst geregeld dat we met ons 3-en op één kamer, zeg maar suite, terecht kunnen. Daarna met de taxi naar de lift die ons van de boven-stad naar de onder-stad brengt, daarna nog een klein stukje lopen en dan zijn we bij het race-dorp.

Het blijkt dat Robert een soort van vader is voor de gehele vloot. Iedereen spreekt hem aan, vele verhalen en ervaringen worden uitgewisseld. Dan wordt het tijd om een begin te maken om de NED602 klaar voor transport terug naar Europa te krijgen. We besluiten als eerste de zeilen met zoet water af te spoelen, wat wel nodig is, want het zout zit er dik op.

Wanneer dit gedaan is gaan we in het race-centrum even wat drinken. Wederom veel gepraat en zeilers die met familie en geliefden herenigd worden. Het is allemaal een vrolijke bedoeling. Totdat…

Totdat de organisatie voor een moment stilte vraagt om een mededeling te doen. Het bleek te gaan om een fransman die al een tijd een vrij aparte koers voer, ver ten oosten van wat gebruikelijk is. Er werd verteld dat er getracht was radiocontact te maken, maar dat dit niet was gelukt. Ook was er een vliegtuigje overheen gestuurd om te kijken, maar die kon ook niets ontwaren. Uiteindelijk is de braziliaanse marine ingeschakeld, maar die zou pas de volgende dag het bootje kunnen onderscheppen. De begeleidingsboten waren er achteraan gestuurd, maar kwamen maar zeer moeizaam dichterbij. Men begon te vrezen dat er iets gebeurd was waarvan iedereen weet dat het kan gebeuren, maar waarvan we hopen dat het nooit zal gebeuren; overboord slaan. Want als een mini-transat bootje op de automatische piloot staat kan die zelfstandig koershouden. Er pakten grote donkere wolken samen boven het mini-transat dorp. Met een bezorgd gevoel zijn wij uiteindelijk maar terug naar het hotel gegaan.

De volgende dag  (dinsdag) waren de donkere wolken letterlijk boven Salvador samengepakt, het regende pijpenstelen. De aflopende straatjes veranderden in woest kolkende massa’s. Niet echt lekker weer om buiten aan de boot te werken, en eigenlijk stonden de gedachten er ook niet echt naar.

Tot op een gegeven moment op de website van de mini-transat organisatie stond dat de boot gegijpt was, een klein sprankje hoop dat het toch niet zo erg was als we dachten maakte zich van ons meester. Een paar regenbuien later kwam het verlossende bericht op de website dat de marine contact heeft gemaakt met de boot en de zeiler. Alles was goed, maar door een uitgevallen navigatiesysteem heeft hij niet goed zijn plaats en snelheid kunnen bepalen waardoor hij dacht ongeveer 300 zeemijl noordelijker te zitten dan dat hij daadwerkelijk lag. Hij was omgekeerd en zeilt nu onder begeleiding van de marine terug naar Salvador, waar hij de 29^e verwacht wordt.

Op vrijwel hetzelfde moment trok de hemel boven Salvador open en begon de zon te schijnen. Tijd voor ons om weer richting de haven te gaan en aan de NED602 te werken. Na een kleine ronde door de oude stad gelopen te hebben, zijn we dan eindelijk weer in de haven. Eveline heeft de boot van binnen een grondige sopbeurt gegeven, terwijl Robert en Ward de, inmiddels gedroogde, zeilen opvouwden en andere kleine klusjes opklaarden. Tegen de tijd dat klaar waren was het alweer donker en moesten we weer terug richting hotel, ons klaarmaken voor een volgende dag, vol met avonturen!