Ned602

Er kan nu weer goed vaart gemaakt worden. Eerste foto van Robert onderweg gemaakt door een begeleidingsboot. Er is vaag een grijze baard zichtbaar. Meer afbeeldingen van onderweg zijn te zien in de Gallery.

Wij zijn druk bezig films uit de eerste en van de start van de tweede etappe te editen en beschikbaar te stellen. Hier staat nummer één en hier nummer twee: surfen en dolfijnen.

Verslag van Anne Lous van der Torren (zus van Robert)

Voordat wij onderweg waren naar La Rochelle om Robert te helpen alles in gereedheid te krijgen voor zijn vertrek en deelname aan de mini transat 2009 op zondag 13 september, moest er in Nederland nog het een en ander geregeld worden.  Een extra zeilbroek van de Hiswa, een Raymarine autohelm arm en een wereldontvanger radio! Echter in heel Nederland was geen Autohelm arm meer te vinden. Een noodoproep aan HOLLAND NAUTIC was nog de enige mogelijkheid. Jasper Fleur van Holland Nautic vroeg even tijd om over de vraag na te denken. Enige uren later belde hij terug met de mededeling dat er een Raymarine arm in elkaar gezet was voor Robert uit losse onderdelen, dat deze getest was en prima werkte en dat hij de ochtend van ons vertrek bij ons in Dordrecht via een koerier zou worden afgeleverd. Hulde aan Holland Nautic. Waar vind je nog zo’n medewerking.

Aangekomen in La Rochelle op 11 september bemerkten wij dat er bij Robert nog sprake was van enige chaos. Er was nog veel niet klaar dus iedereen ging meteen aan het werk. Wij maakten ook kennis met de sfeer van het “Transat Village” en de sfeer van de “coureurs” onderling. Wie dit een keer meemaakt raakt helemaal geïnfecteerd met het Transat virus. Een heel bijzondere ervaring zoals het op de steigers toeging. Bij Robert kwamen ook nog even Ysbrand en Christa helpen die helaas niet mee konden doen, verder Huib Swets en collega’s van Shorthanded  die met van allerlei hand en spandiensten hielpen, oa 70 liter water sjouwen en instellen en lenen van een digitale camera etc.

Ik werd geïnstrueerd door een van de vriendinnen van de buurboot hoe de dagelijkse maaltijden in zakjes moest worden verdeeld en waar deze zakjes te krijgen waren. Kors en ik fietsten naar een kilometers verderop gelegen Champion die de bewuste klip zakjes had. Andrée, Ruben en Pauline sorteerden de hele blubs en pakten alles in. Ondertussen kwam op vrijdagavond Kees v.d.Hoek en op zaterdagmiddag Marelise (dochter Anne Lous en Kors) nog aan met de TGV dus wij waren ondertussen met een indrukwekkend familie gezelschap om Robert te ondersteunen.

Wij maakten alles zeer intens mee en genoten. Wat een sfeer, wat een fantastische bevlogen en leuke zeilers zowel m/v  die allen voor hun passie gingen. Op de steiger elkaar helpend maar op het water concurrenten. Overal familie en vrienden koortsachtig bezig om voor hun zeiler alles helemaal in orde te krijgen. Kortom een heel positieve en bijzondere ervaring. Wij waren ontzettend blij dat wij dit mochten meemaken.

En dan het vertrek. Robert werd door een rib weggesleept, door iedereen uitgezwaaid en bij de brug komend begeleidt door zijn favoriete muziek en een korte introductie, geroep gejuich en maar zwaaien door alle toeschouwers, wat een belevenis.

Daarna maakten wij de start van een veilige afstand mee en zagen Robert als ongeveer 10e de eerste boei ronden om daarna vliegend op de spinnaker richting Spanje te varen. Voldaan reden wij s ‘avonds weer naar Nederland.

Er zijn meer foto’s van het vertrek in de Gallery.

Zaterdag 3 oktober om 14:02 precies (15:02 Nederlandse tijd) zijn de 83 overgebleven “coureurs” in de Charente-Maritime / Bahia Transat 6.50 gestart in Funchal (Madeira) voor de 2e en laatste etappe van 3100 mijl naar Salvador de Bahia (Brazilië). De race gaat via de Canarische en de Kaapverdische eilanden naar de passaatwinden op het zuidelijk halfrond. De race is weer te volgen via de tracking site van de organisatie.

Graag wil ik ruchtbaarheid geven aan omtrent hetgeen ik hier beleef, meemaak, door mijn deelname aan de Transat 2009.

Solozeilen in de Transat 650 klasse blijkt steeds weer  meer weg te hebben van een teamsport dan van een individuele aangelegenheid. Of anders gezegd, deze klasse heeft een sfeer die zeer bijzonder is en waarvan ik niet weet waar je dit in de wereld elders aantreft.

Sfeer aan de wal, op de steigers. Iedereen kent elkaar zo langzamerhand. Er wordt gezamenlijk aan boten gewerkt, geholpen, aangevuld, informatie uitgewisseld, onderling ervoor gezorgd dat iedereen van alles op de hoogte is. Omtrent de meteo, zo vlak voor de race, wordt de gehele dag druk gediscussieerd, rond computers met simulatie programma’s, Ugrib en weerkaarten. De veranderingen worden besproken. Welke route, waarmee rekening houden, etc.

Heeft iemand te weinig gevriesdroogd eten kunnen inkopen, dan  krijgt ie wel wat aanvulling van anderen die ruimer in hun jasje zitten.

Is er iemand goed in splitsen of in electriciteit of electronica? Dan help je elkaar daarmee uit de problemen. Of help je met gewenste verbeteringen bij een ander aan boord.

Ik hoorde gisteren het verhaal van de Open Sail 2008 race van vorig jaar. Een zeer lange race van vele honderden mijlen in de Golf van Biscaye. De laatste twee boten komen dagen na de eerste, over de finish. Worden opgevangen en in een auto gestopt om naar het stadhuis te rijden waar op dat moment de prijsuitreiking gaat beginnen. Wanneer zij binnenkomen staan de 300 aanwezigen op en beginnen te klappen.

Ik prijs mezelf gelukkig in dit gezelschap te mogen verkeren en hoop er nog lang van te genieten!

Het is mijn hoop dat Nederland deze bijzondere sfeer en kwaliteit omarmen en daar in willen delen. Ook het Nederlandse bedrijfsleven kan hier haar voordeel doen.

Robert Rosen Jacobson
Transat NED 602
Funchal, Madeira, 2 oktober 2009

Zo vlak voor de start van Funchal, Madeira naar Salvador de Bahia, Brazilië denk ik nog steeds terug aan die fantastische momenten van de laatste dag in la Rochelle en het daadwerkelijke vertrek. Met man en macht, lees familie, bekenden en onbekenden,  werden de laatste zaken afgehandeld zodat de NED 602 op de verplichte tijd in “race mode” was: 10:00 uur zondagochtend 13 september 2009.

De dagen ervoor was het zo druk met drommen mensen op de steigers, scholen kinderen etc, dat fietsen naar onze boten niet meer kon: fietsen boven op de kade graag!

Met muziek, televisie en een  presentator werden alle “coureurs”zaterdag  aan het publiek voorgesteld, steeds met onze persoonlijke muziek keuze, op een gelukkig overdekt podium. Het was erg warm in de volle zon.

Snel eten ’s-avonds en proberen niet te laat te slapen, ondanks de nog openstaande klussen. Het is vreemd om te ervaren dat steeds dichter naar de vertrek en start, mijn focus bepaalde praktische zaken niet meer wenst,  ten gunste van aandacht gericht op meteo, navigatie en start.

En dan eindelijk, volgens een gedisciplineerde procedure worden zondagochtend vanaf 11:00 uur de 85 Transats een voor een “le bassin des chalutiers”, het dok, waar we in lagen, door zodiacs uitgesleept.

En dat is een gebeurtenis die mij mijn leven verder wel zal bij blijven. Wat een organisatie, wat een feest, wat een mensen, wat een emotie! Dat had ik niet voorzien!

Iedere Transat die met de zodiac ervoor richting sluis vaart wordt met naam en toenaam aangekondigd, land van herkomst, soms enkele eigenschappen etc. Onder begeleiding van gejuich, geklap, roepen en zingen wordt ieders favoriete muziek via de grote luidsprekers over de haven, de sluis en de zee van mensen daar, en overal aan de kant, uitgestort.

Een fantastische organisatie, een super feest voor zeilers, niet-zeilers, kinderen, groot-ouders, ouders, familie, bekenden, onbekenden, van heinde en verre komende Fransen en andere landslieden
Een zeer emotioneel moment ook. Want feitelijk is dit “le moment suprême” dat iedereen daar, bij die sluis aanwezig, participeert in het gezamenlijk toevertrouwen van de coureurs aan de zee. Indrukwekkend, wat een sfeer weten deze Fransen hier –op natuurlijke wijze- te maken met zijn allen.

Ook ik ben onder de indruk, eerst door dit plotselinge feestgevoel, dan door de erbij behorende emotionele betekenis van die paar minuten.

En dan is het voorbij, wordt de volgende Transat aangekondigd. Aan de wal hoor ik mijn naam roepen en zie ik bekenden staan. Terugzwaaien. Ik ben overdonderd door dit geweld aan warmte en beleving.

Terug naar mijn taken: zeilen snel hijsen en zorgen dat je wegkomt, want er moet ruimte zijn voor de volgende Transats.

Robert Rosen Jacobson
Transat NED 602
Funchal, Madeira
2 oktober 2009