Ned602

“Ik ben met deze race letterlijk een jaar ouder geworden.”

Van onze reporter ter plaatse, Ward van der Torren

Nadat we Robert vanuit het vliegtuig hebben aangemoedigd, kwam Eveline de wacht aflossen. Na even bijgepraat te hebben, en even de laatste stand van zaken te hebben gechecked via het internet, hebben we een plan de campagne gemaakt. Gegeven de omstandigheden van 3.00 uur UTC zou Robert rond een uur of 12 locale tijd moeten finishen. Met de gedachte dat we dus genoeg tijd hadden om een jetlag weg te werken én een behoorlijk ontbijt te verorberen zijn  we gaan slapen.

Om half 8 de volgende ochtend wakker geworden, even checken hoe Robert het doet zodat wij onze plannen daar eventueel nog enigszins op aan kunnen passen. Met slaperige ogen kreeg ik de schok van mijn leven, om 10 uur UTC had Robert nog maar 30 mijl te gaan, met een snelheid van 11 knopen. Dat zou betekenen dat hij rond een uur of 10 locale tijd aan zou komen! Het leuke van plannen is dat je ze zo in de prullenbak kan gooien.  Eveline gebeld in haar kamer: “Eveline Robert heeft nog 30 mijl te gaan en gaat als de brandweer, we moeten snel naar de haven!” Na een snelle douche, even snel een paar boterhammetjes bij het ontbijt-buffet te hebben weg gesnaaid zijn we met de taxi opweg gegaan. Vol adrenaline, want we zouden Robert zien finishen!

In de haven nog geprobeerd iemand te vinden die met een bootje ons naar Robert wilde varen wanneer hij gespot wordt, maar op dat moment lukte het nog niet. Even op de door de organisatie gefaciliteerde computers het laatste nieuws checken waaruit bleek dat Robert in een fel gevecht was verwikkeld om de 22^e plek, en heel misschien nog wel de 21^e kon halen.

Toch maar weer proberen of we iemand konden vinden om mee te varen. Gelukkig waren er een paar Duitse dames die erg vriendelijk waren en vertelden dat zij op een boot meemochten. Toen bleek dat het de familie was van de man met wie Robert in fel gevecht was, was al snel overeen gekomen dat wij ook mee mochten op de boot. De vraag die nu alleen nog restte was, wanneer de heren zeilers van plan waren om de zee voor het vaste land te verwisselen.

De tijd tikte langzaam voorbij en nog geen teken van Robert. De wind was erg veranderlijk zowel wat betreft richting als sterkte, wat het voor de organisatie niet makkelijker maakte om een prognose van de finishtijd te maken. Maar we zouden gewaarschuwd worden wanneer het zover zou zijn.

Uiteindelijk werden we om een uur of 12 op een bootje geladen die daarna het ruime sop koos, opweg naar twee kleine zeiltjes in de verte. De spanning begon langzaam voelbaar te worden. Wie ligt er voor, de Duitser of toch Robert?

Uiteindelijk bleek dat Robert een minimale voorsprong had en zou finishen als 22^e. We zijn even langs hem gevaren, aangemoedigd en veel foto’s nemend en toen op weg naar de boot achter hem, waarvan de familie ook aan boord was. Nadat deze schipper met boot ook ruim aangemoedigd en gefotografeerd was moesten we op vol vermogen achter Robert aan want hij ging bijna finishen.

Op weg naar de finish zijn we nog even lans Robert gevaren en konden we even kort met hem schreeuwen. Hij leek heel erg opgetogen dat er familie was om hem ingeleide te doen.

Op het moment van de finish ontstak er bij Robert een vreugdevuurtje, een stakel die je normaal in een noodsituatie gebruikt, werd aangestoken en oerkreten, die zo van een holbewoner af konden komen, bereikten ons. Een periode van kwalificatie, afwachten, start in La Rochelle, een uitmuntunde top klassering bij de finish in Madeira en het klapstuk, de oversteek naar Salvador de Bahia was ten einde gekomen.

Op de weg naar de haven ontwaarden wij een ander Nederlands jacht, de Skua, die naar Robert ging om hem te feliciteren.

Nadat ook de andere boot gefinished was zijn we terug naar de haven gegaan, zodat we Robert op de kade welkom konden heten. Nadat de NED602 aangemeerd lag en Robert weer vaste grond onder zijn voeten had kwam er een dame in braziliaanse klederdracht met een bordje fruit en een locaal drankje. Na veel welkomsgroeten van de andere zeilers was het tijd om even op adem te komen in het restaurant van het racedorp. Nadat we de boot van Robert min of meer een beetje hebben opgeruimd vond Robert het wel mooi geweest. Hij was toe aan een douche en schone kleren.

Aldus geschiedde.