Ned602

Laatste bericht van de razende reporter (niet meer) ter plaatse: Ward van der Torren

Na het dagje uit was het weer tijd om aan de slag te gaan om de NED602 klaar te krijgen voor de grote reis terug naar Europa.
Helaas kan Eveline niet meer aan de laatste klussen meehelpen omdat het alweer tijd is voor haar om terug naar Nederland te vliegen. Nog één laatste keer naar de Lift, naar de haven en alle bekenden een ‘tot ziens’ te wensen voordat Luis naar de haven komt om Eveline op te halen. Bij de haven aangekomen blijkt dat afgelopen avond/nacht de zeilers onderling al een ludieke prijsuitreiking hebben gehouden, waarin Robert genomineerd was voor “de Gouden Baard” en “Minst Sprekende Persoon over de Marifoon”. Uit de verhalen die we hoorden van hen die er wèl waren geweest bleek het een hilarische bijeenkomst te zijn geweest, die ook nog eens tot heel vroeg in de ochtend door is gegaan…

Na Eveline uitgezwaaid te hebben, moest Robert naar een bijeenkomst waarin het gehele tijdsschema voor het klaarmaken van de boten uitgelegd zou worden èn wat er gedaan moet worden willen de boten reis-klaar zijn. Na afloop bleek dat we nog een klus te klaren hebben voordat de boot klaar is om wederom de oversteek te maken, met als klap op de vuurpijl, het handmatig strijken van de mast!

Maar eerst zou er nog de officiële prijsuitrijking zijn. Om 6 uur ’s avonds stonden de bussen klaar om ons naar de (geheime) locatie te brengen waar het festijn plaats zou vinden. Vlak voordat we vertrokken zagen we Alexandre Scrizzi aankomen. Een beetje een zure aankomst voor hem, omdat hij niet direct naar de andere MiniTransatters mocht, maar eerst naar het Marine-deel van de haven moest aanleggen en omdat hij niet met muziek en vuurwerk werd onthaald zoals alle andere deelnemers.

Maar voor ons begon het feest snel, hoopten we. Op de locatie aangekomen werden we onthaald door een aantal Braziliaanse dames in locale klederdracht en een cocktailbar waar niet al te zuinig gedaan werd met de drank en van maatbekertjes hadden ze blijkbaar nog niet gehoord.

Na de tijd te hebben gehad om de andere feestvierders te spreken kregen we een aantal uitvoeringen van een lokale dansschool. Geen klassieke dans, cha-cha-cha of wals, maar lokale dansen. Uitgevoerd door de leerlingen van een dansschool in Salvador. Wat een klasse van deze jongens en meisjes, zo gesynchroniseerd heb ik eigenlijk alleen professionele dansers op televisie gezien.

Na een aantal voorstellingen werd het tijd om aan het hoogtepunt van de avond te beginnen. Helaas bleek het eigenlijk het dieptepunt van de week te worden. Iedereen die ook maar iets te maken had met de MiniTransat race werd genoemd en bedankt. Aan het einde van deze, oneindig durende (althans zo leek het) voorstelling werden de uitslagen van de 2^e etappe voorgedragen.

Ondertussen had zich een enorme rij gevormd voor het enige punt waar er wat te eten was te krijgen: een plaatselijke variant op voor ons zo bekende oliebol. We hadden sinds de lunch niet meer gegeten en dat was al een tijd geleden. De wachttijd voor al dit lekkers: ongeveer 2 uur.

Na de prijsuitrijking werden we nog meer getrakteerd op muziek en dans en eindelijk werd het buffet geopend. Als een roedel hongerige wolven doken de zeilers en hun gasten zich erop. Het eten was niet aan te slepen.

Na een tijdje vonden Robert en ik het wel mooi geweest en besloten om terug te gaan want de volgende dag moet de mast van de boot gehesen worden en we hadden allebij geen ervaring hoe dit moest zonder de hulp van een kraan.

De volgende dag zijn we met enige spanning naar de haven gegaan, want om eerlijk te zijn, we hadden geen idee hoe we de mast moesten strijken en of het uberhaupt zou gaan lukken zonder brokken. Na anderen geholpen te hebben, meteen het kunstje afkijken en de NED602 klaar maken was het dan zo ver, met behulp van de masten van de boten naast ons hebben we de mast zonder brokken in een mum van tijd gestreken. Het bleek dat we ons druk hadden gemaakt om niets.

Nadat de mast gestreken was hebben we de verstaging er zo veel mogelijk afgehaald en de mast ingewikkeld met bubbeltjesplastic en een variant van keukenfolie om ervoor te zorgen dat de mast niet beschadigd raakt tijdens het transport. Ondertussen was het al vrij laat in de avond geworden en tijd om terug te gaan naar het hotel. Want aan mijn verblijf in Brazilië komt de volgende dag een einde.

Die avond alle spullen met Robert uitgezocht, tas ingepakt en weer uitgepakt. Kijken wat ik voor Robert mee kan nemen, weer inpakken. Uitpakken en weer in pakken. Uiteindelijk heeft het de proef der degelijkheid doorstaan en waren we klaar voor vertrek.

Zaterdagochtend, de dag van vertrek, zijn we niet meer naar de haven gegaan, het regende ongelofelijk dus we hadden toch niets kunnen doen. Uiteindelijk kwam ook mijn taxi (Luis) voorrijden om me naar het vliegveld te brengen. Na een innige omhelzing was het dan zover en was een mooie tijd in Brazilië voorbij voor de razende reporter ter plaatse.

De campagne van de NED 602 is in Classe Mini 6.50 jaarklassement 2009 7e geworden van de 211 Mini 650 campagnes! Mooie prestatie. Lees hierover meer op de Class Mini website

Van onze reporter (niet meer) ter plaatste Ward van der Torren

Na 2 dagen hard aan de boot van Robert gewerkt te hebben, werd het tijd voor enige ontspanning. Eveline zou donderdag terug naar Nederland gaan, dus de woensdag was gauw gekozen. Na wat uitzoekwerk bleek dat Luis, de gids die de vaste chauffeur en gids van het hotel is, de beste optie was. We moesten wel vroeg (!) opstaan want om 8 uur kwam Luis ons al halen.

 We waren eigenlijk al helemaal gewend aan het wat latere opstaan, uitgebreid ontbijten en daarna rustig (zoals de Zuid Amerikaanse mentaliteit is) naar de haven gaan. Het halen van 8 uur zou dus een hele uitdaging worden. Uiteindelijk bleek het allemaal wel mee te vallen en voor we het wisten waren we onderweg naar de eerste stopplaats. Tijdens de rit naar Santo Amaro vertelde Luis veel over het land en de omgeving. Natuurlijk werden er veel vragen gesteld, van ons aan Luis, maar ook van Luis aan ons over Nederland.

Al babbelend kwamen bij Santo Amaro aan alwaar we een lokale markt bezochten. Dit was zoveel anders dan Salvador. Hoewel errg druk was het gevaar van overvallen en/of beroofd te worden veel kleiner. Vele lokale vruchten en kruiden werden aangeboden en sommigen konden zelfs geproefd worden. Veel aandacht kreeg ook het kraampje met een grote streng tabak en allerlei rookwaren. Het lijkt erop dat Nederland toch enige invloed in Brazilë heeft gehad, want we vonden pijpjes die zeer veel gelijkenis hadden met de (Goudse)pijpjes die wij nog kennen van een paar eeuwen geleden. Helaas kon Luis deze vraag niet beantwoorden.

Wat ook erg apart, maar toch ook weer niet zo vreemd is, is de manier waarop de vis verkocht werd. Namelijk gedroogd, er was geen verse vis te vinden. Of het moesten de modder-krabben zijn die in de volle zon in een mand stonden te stinken en daar uit probeerden te klauteren.

Wat ook opviel was de verkoop van vlees. Waar wij in Nederland uitgebreide regels hebben met betrekking tot de verkoop van vlees (denk aan koeling en het afschermen van ‘ongedierte’ hingen grote stukken vlees gewoon in de buitenlucht. De Keuringsdienst van Waren zou hier helemaal van op hol slaan!

Na een rondje gelopen te hebben, lokale kruiden gekocht te hebben en de kunst van het onderhandelen onder de knie gekregen te hebben was het tijd om verder te gaan, naar Cachoeira.

Cachoeira is een klein plaatsje aan de oever van een rivier die in de baai van Salvador uitmondt. De huizen zien er vrij goed onderhouden uit. Dit komt omdat de regionale regering 1 dag per jaar ceremonieel zitting houdt in dit plaatsje. En wie wil nou werken in een plaatsje dat er verloederd uitziet?  En dus wordt het plaatsje met overheidsgeld opgefrist.

In Cachoeira werd er een lokale (Rooms Katholiek) kerk bezocht. Een heel gewone kerk waarvan het plafond duidelijk gerestaureerd is. De prachtige plafond-schilderingen werden op veel plaatsen onderbroken door het nieuwe hout. De reden waarom de gerepareerde plekken niet opnieuw beschilderd zijn is zowel practisch als vertederend. De precieze kleuren konden niet gereproduceerd worden waardoor er grote kleurverschillen zouden ontstaan. De lokale bevolking heeft dan liever geen schildering dan een die door kleurverschillen lelijk is geworden. Wellicht dat geldgebrek hierbij ook een rol speelt…

Na het bezoek aan de kerk zijn we naar de naastgelegen missie-post gegaan. Wat een contrast vormde dit met de naastgelegen kerk. De kerk in deze missie-post was een teken en uitbundigheid; het kerkje was vrijwel volledig bekleed met goud en tegelschilderingen die erg aan het Nederlandse Delfts Blauw doet denken. Het kerkje was zo klein, dat wanneer er een dienst gehouden wordt, alleen de belangrijke (en rijke) burgers een zitplaats gegarandeerd krijgen. Het gewone volk moet vanaf de straat kijken en meedoen. Naast dit kerkje was een ruimte waar de priesters die deze missie-post bemand hebben begraven worden.

Na al dit speciaals had deze missie-post nog een laaste bijzonderheid in petto voor ons. In een afgezonderde ruimte waren Christus-poppen. Alleen waren deze poppen niet zoals wij die zouden verwachten; ze hadden zeer aziatische trekjes, met name de ogen en de haardracht vielen op.

De toezichthouder vertelde dat de poppen uit China komen. Hij vertelde hij erbij dat het bloed op de poppen echt runderbloed is en geen rode verf. Ook het verhaal hoe ze in Cachoeira terecht kwamen is een verhaal apart. Een (chinese) priester was zo verzot op de sigaren uit de streek van Cachoeira, dat hij een aantal dozen kocht, met als tegenprestatie… inderdaad de Christus-poppen uit China.

Na dit bijzondere bezoek werd het tijd om te gaan lunchen. Dit werd gedaan in de heuvels aan de andere kant van de rivier. Maar voordat we daar waren moesten we over een éénbaans bruggetje die al vele decennia’s dienst doet. Maar we hebben geluk, nu gaan er alleen nog auto’s overheen, tot voor een paar jaar geleden deed deze brug ook nog dienst als spoorbrug voor een goederentrein.

Toen deze horde genomen was gingen we de heuvels in, op weg naar fazenda Santa Cruz, een landhuis op de top van een heuvel met een fantastisch uitzicht op Cachoeira en Sao Felix (het plaatsje aan de andere oever van de rivier), het gehele rivierdal en de stuwdam aan het begin van het dal. Onnodig om te zeggen dat het eten net zo was als het uizicht.

Na de voortreffelijke lunch hadden we nog één plaats te bezoeken, de sigarenfabriek van Danneman in Sao Felix. Bij het woord ‘fabriek’ wordt al snel gedacht een een groot industrieel complex waar het gehele productieproces geautomatiseerd verloopt. Niets is echter minder waar. In deze fabriek zitten ongeveer 12 dames min of meer handmatig sigaren te rollen. Elke dame maakt tussen de 250 en 400 sigaren per dag. De Humidor zo groot als een klein appartement is als een droom voor elke sigarenliefhebber. Vol met sigaren van alle soorten en maten. Helaas mocht deze sigarenfan al dat moois alleen van achter het glas bewonderen.

Na het productieproces tot in de puntjes te hebben geobserveert en ons verwonderd hebben over de prijzen van de sigaren (minimaal €4 per stuk) werd het tijd om weer terug richting Salvador te gaan en ons klaar te maken voor vertrek. 2 Soorten vertrek wel te verstaan want morgen (donderdag) vertrekt Eveline weer terug richting Nederland, Robert en mij achterlatend om de NED602 klaar te maken voor vertrek richting Europa, per transportschip.