Ned602

Na een redelijk snelle rit dit keer arriveerde ik donderdagavond 18 februari 2010 in Lorient. Vrijdag en zaterdag hard werken aan de boot die ik op het terrein van AOS (de Monohull Basis voor Figaro’s en MiniTransats), op de trailer aantrof. De mast, staand en lopend want etc. had ik de week daarvoor in elkaar gezet. Nu waren het klussen aan boord, zoals de roeren, helmstokken, roerverbinding, boegspriet, zonnepaneel, giek, zeerailing, electriciteit, electronica monteren. Twee dagen werk.
Vrijdag einde dag ging de boot het water in. Mast door het dek op de kiel en alles vastzetten. Mast elektriciteit aansluiten, aftrimmen. Grootzeil erop en klaar (ongeveer, want er wacht weer een lijst lang met klussen en niet alles gaat even makkelijk…. en soepeltjes…..)! In ieder geval kunnen we zondag zeilen. De zaterdag training moet ik helaas overslaan. Het is koud. Iedere ochtend zit er een dikke laag ijs op de auto.

Zondag 0900 uur is iedereen zeilklaar op het ponton. We liggen naast de Franse deelname aan de komende Volvo Ocean Rrace, de nieuwe GROUPAMA VOR 70, die evenals enkele andere (Tri ‘s en open 60) teams grote hangars op de onderzeeboot basis hebben gebouwd, waar de boten in hangen of staan, met alle equipement, support vrachtwagens en auto’s, containers met gereedschap en spareparts (binnenin) geparkeerd. En niet te vergeten de continue inzet van tientallen specialisten die als kleine mieren rond deze grote schepen in de hoogte, met (5 meter) lange en dunne en smalle kielen en grote bulbs, op het droge heen en weer lopen en eraan werken. Het geheel heeft iets van een SPACE –AGE film en is verboden toegang.
Het is goed weer en we zeilen de “Rade” uit naar zee. Richting Ile de Groix, zo langzamerhand goed bekend van alle races die hier langs en omheen gingen vorig jaar.
Speed tests, speed tests en speed test. Het is allemaal wennen. Het geluid van de handheld marifoon is slecht en het geluid van de Franse taal dringt alleen door ervaring herkenbaar in mijn Nederlandse gehoor door. Straks maar gauw de vaste marifoon zien te repareren en monteren. De routine van de TRANSAT is wat zoek. Het gevoel komt gelukkig snel terug. De organisatie aan boord doet er wat langer over. Tanguy blaast met de RIB van de een naar de ander en “beschreeuwt” snelheid en trim. Ik loop goed. De wind neemt toe. Veel is nog stuk aan boord, maar er valt op dit moment mee te leven, lees zeilen. Met de code 0 loop ik erg hard en surf ruimschoots als snelste de golven af met 10-12 knoop. Maar ja, ik ben ook zo’n 7000 mijl verder dan een jaar geleden….
De NKE stuurautomaat gaat, varend onder code 0, weer de fout in, zoals vooral ook in de race naar Madeira gebeurde, met levensgevaarlijke situaties in Biscaye tot gevolg. Gelukkig ziet Tanguy dat ook en we gaan twee dagen later uitgebreid de apparatuur testen, offsetten en kalibreren, voor zover op dat moment mogelijk is en nodig lijkt. Vanwege de condities kunnen we helaas onvoldoende aan alle sensors werken.
Vanwege het slechte weer varen we maandagochtend niet en bespreken we allerlei voor mij nieuwe zaken over de POGO 2. De concurrentie wordt steeds sterker, wordt ons verzekerd en de kennis over deze boten reikt steeds verder. Er is veel getest en geprobeerd de laatste jaren hier in Lorient en daar zijn veel data uit naar voren gekomen.
Dan volgen nog twee dagen, dinsdag en woensdag, klussen aan boord als begin om de NED602 weer op het oude niveau, maar vooral, beter te krijgen. Er is weer een eindeloze klus- en oplossingenlijst. Vooral de stuurautomaat baart mij zorgen.
Met de onschatbare waarde van de deelname aan de TRANSAT 2009 race naar Brazilië, wil ik nu een (TARGET VAN) 10% sneller worden. Daarmee hoop ik verder in het zeer concurrerende internationale veld te kunnen komen.
De inspanning om die 10% te realiseren is onevenredig (en lijkt bijna oneindig) veel groter in vergelijking tot mijn inspanningen in tijd, een jaar geleden, die er ook al niet om logen. Ik ben er dus nog helemaal niet.
Gezellig is in ieder geval anders op dit moment, zo zonder samenwerking met andere MINISTES (zoals Minitransat zeilers in Frankrijk genoemd worden), in de Bretonse, permanente en overal koude, in het gure weer en logerend in zo’n sfeervol en sympathiek F1 hotel….Waar ben ik mee bezig….Je moet wel erg veel last van doorzettingsvermogen hebben! Maar ja, ik houd van mijn NED602 en ik heb het vaste geloof dat ik nog niet klaar ben.
Morgenavond, voor de verandering, weer even lekker in mijn warme Amsterdamse huisje in ieder geval! Exact 4 maanden na mijn finish in Salvador de Bahia, Brazilie.

24 februari 2010
Robert Rosen Jacobson
Lorient, Bretagne, Frankrijk