Ocean Speed Challenge mini transat 650

admin

Laatste bericht van de razende reporter (niet meer) ter plaatse: Ward van der Torren

Na het dagje uit was het weer tijd om aan de slag te gaan om de NED602 klaar te krijgen voor de grote reis terug naar Europa.
Helaas kan Eveline niet meer aan de laatste klussen meehelpen omdat het alweer tijd is voor haar om terug naar Nederland te vliegen. Nog één laatste keer naar de Lift, naar de haven en alle bekenden een ‘tot ziens’ te wensen voordat Luis naar de haven komt om Eveline op te halen. Bij de haven aangekomen blijkt dat afgelopen avond/nacht de zeilers onderling al een ludieke prijsuitreiking hebben gehouden, waarin Robert genomineerd was voor “de Gouden Baard” en “Minst Sprekende Persoon over de Marifoon”. Uit de verhalen die we hoorden van hen die er wèl waren geweest bleek het een hilarische bijeenkomst te zijn geweest, die ook nog eens tot heel vroeg in de ochtend door is gegaan…

Na Eveline uitgezwaaid te hebben, moest Robert naar een bijeenkomst waarin het gehele tijdsschema voor het klaarmaken van de boten uitgelegd zou worden èn wat er gedaan moet worden willen de boten reis-klaar zijn. Na afloop bleek dat we nog een klus te klaren hebben voordat de boot klaar is om wederom de oversteek te maken, met als klap op de vuurpijl, het handmatig strijken van de mast!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA         Maar eerst zou er nog de officiële prijsuitrijking zijn. Om 6 uur ’s avonds stonden de bussen klaar om ons naar de (geheime) locatie te brengen waar het festijn plaats zou vinden. Vlak voordat we vertrokken zagen we Alexandre Scrizzi aankomen. Een beetje een zure aankomst voor hem, omdat hij niet direct naar de andere MiniTransatters mocht, maar eerst naar het Marine-deel van de haven moest aanleggen en omdat hij niet met muziek en vuurwerk werd onthaald zoals alle andere deelnemers.

Maar voor ons begon het feest snel, hoopten we. Op de locatie aangekomen werden we onthaald door een aantal Braziliaanse dames in locale klederdracht en een cocktailbar waar niet al te zuinig gedaan werd met de drank en van maatbekertjes hadden ze blijkbaar nog niet gehoord.

Na de tijd te hebben gehad om de andere feestvierders te spreken kregen we een aantal uitvoeringen van een lokale dansschool. Geen klassieke dans, cha-cha-cha of wals, maar lokale dansen. Uitgevoerd door de leerlingen van een dansschool in Salvador. Wat een klasse van deze jongens en meisjes, zo gesynchroniseerd heb ik eigenlijk alleen professionele dansers op televisie gezien.

Na een aantal voorstellingen werd het tijd om aan het hoogtepunt van de avond te beginnen. Helaas bleek het eigenlijk het dieptepunt van de week te worden. Iedereen die ook maar iets te maken had met de MiniTransat race werd genoemd en bedankt. Aan het einde van deze, oneindig durende (althans zo leek het) voorstelling werden de uitslagen van de 2e etappe voorgedragen.

Ondertussen had zich een enorme rij gevormd voor het enige punt waar er wat te eten was te krijgen: een plaatselijke variant op voor ons zo bekende oliebol. We hadden sinds de lunch niet meer gegeten en dat was al een tijd geleden. De wachttijd voor al dit lekkers: ongeveer 2 uur.

Na de prijsuitrijking werden we nog meer getrakteerd op muziek en dans en eindelijk werd het buffet geopend. Als een roedel hongerige wolven doken de zeilers en hun gasten zich erop. Het eten was niet aan te slepen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA         Na een tijdje vonden Robert en ik het wel mooi geweest en besloten om terug te gaan want de volgende dag moet de mast van de boot gehesen worden en we hadden allebij geen ervaring hoe dit moest zonder de hulp van een kraan.

De volgende dag zijn we met enige spanning naar de haven gegaan, want om eerlijk te zijn, we hadden geen idee hoe we de mast moesten strijken en of het uberhaupt zou gaan lukken zonder brokken. Na anderen geholpen te hebben, meteen het kunstje afkijken en de NED602 klaar maken was het dan zo ver, met behulp van de masten van de boten naast ons hebben we de mast zonder brokken in een mum van tijd gestreken. Het bleek dat we ons druk hadden gemaakt om niets.

Nadat de mast gestreken was hebben we de verstaging er zo veel mogelijk afgehaald en de mast ingewikkeld met bubbeltjesplastic en een variant van keukenfolie om ervoor te zorgen dat de mast niet beschadigd raakt tijdens het transport. Ondertussen was het al vrij laat in de avond geworden en tijd om terug te gaan naar het hotel. Want aan mijn verblijf in Brazilië komt de volgende dag een einde.

Die avond alle spullen met Robert uitgezocht, tas ingepakt en weer uitgepakt. Kijken wat ik voor Robert mee kan nemen, weer inpakken. Uitpakken en weer in pakken. Uiteindelijk heeft het de proef der degelijkheid doorstaan en waren we klaar voor vertrek.

Zaterdagochtend, de dag van vertrek, zijn we niet meer naar de haven gegaan, het regende ongelofelijk dus we hadden toch niets kunnen doen. Uiteindelijk kwam ook mijn taxi (Luis) voorrijden om me naar het vliegveld te brengen. Na een innige omhelzing was het dan zover en was een mooie tijd in Brazilië voorbij voor de razende reporter ter plaatse.

Van onze reporter (niet meer) ter plaatste Ward van der Torren

Na 2 dagen hard aan de boot van Robert gewerkt te hebben, werd het tijd voor enige ontspanning. Eveline zou donderdag terug naar Nederland gaan, dus de woensdag was gauw gekozen. Na wat uitzoekwerk bleek dat Luis, de gids die de vaste chauffeur en gids van het hotel is, de beste optie was. We moesten wel vroeg (!) opstaan want om 8 uur kwam Luis ons al halen.

 We waren eigenlijk al helemaal gewend aan het wat latere opstaan, uitgebreid ontbijten en daarna rustig (zoals de Zuid Amerikaanse mentaliteit is) naar de haven gaan. Het halen van 8 uur zou dus een hele uitdaging worden. Uiteindelijk bleek het allemaal wel mee te vallen en voor we het wisten waren we onderweg naar de eerste stopplaats. Tijdens de rit naar Santo Amaro vertelde Luis veel over het land en de omgeving. Natuurlijk werden er veel vragen gesteld, van ons aan Luis, maar ook van Luis aan ons over Nederland.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA         Al babbelend kwamen bij Santo Amaro aan alwaar we een lokale markt bezochten. Dit was zoveel anders dan Salvador. Hoewel errg druk was het gevaar van overvallen en/of beroofd te worden veel kleiner. Vele lokale vruchten en kruiden werden aangeboden en sommigen konden zelfs geproefd worden. Veel aandacht kreeg ook het kraampje met een grote streng tabak en allerlei rookwaren. Het lijkt erop dat Nederland toch enige invloed in Brazilë heeft gehad, want we vonden pijpjes die zeer veel gelijkenis hadden met de (Goudse)pijpjes die wij nog kennen van een paar eeuwen geleden. Helaas kon Luis deze vraag niet beantwoorden.

Wat ook erg apart, maar toch ook weer niet zo vreemd is, is de manier waarop de vis verkocht werd. Namelijk gedroogd, er was geen verse vis te vinden. Of het moesten de modder-krabben zijn die in de volle zon in een mand stonden te stinken en daar uit probeerden te klauteren.

Wat ook opviel was de verkoop van vlees. Waar wij in Nederland uitgebreide regels hebben met betrekking tot de verkoop van vlees (denk aan koeling en het afschermen van ‘ongedierte’ hingen grote stukken vlees gewoon in de buitenlucht. De Keuringsdienst van Waren zou hier helemaal van op hol slaan!

Na een rondje gelopen te hebben, lokale kruiden gekocht te hebben en de kunst van het onderhandelen onder de knie gekregen te hebben was het tijd om verder te gaan, naar Cachoeira.

Cachoeira is een klein plaatsje aan de oever van een rivier die in de baai van Salvador uitmondt. De huizen zien er vrij goed onderhouden uit. Dit komt omdat de regionale regering 1 dag per jaar ceremonieel zitting houdt in dit plaatsje. En wie wil nou werken in een plaatsje dat er verloederd uitziet?  En dus wordt het plaatsje met overheidsgeld opgefrist.

In Cachoeira werd er een lokale (Rooms Katholiek) kerk bezocht. Een heel gewone kerk waarvan het plafond duidelijk gerestaureerd is. De prachtige plafond-schilderingen werden op veel plaatsen onderbroken door het nieuwe hout. De reden waarom de gerepareerde plekken niet opnieuw beschilderd zijn is zowel practisch als vertederend. De precieze kleuren konden niet gereproduceerd worden waardoor er grote kleurverschillen zouden ontstaan. De lokale bevolking heeft dan liever geen schildering dan een die door kleurverschillen lelijk is geworden. Wellicht dat geldgebrek hierbij ook een rol speelt…

Na het bezoek aan de kerk zijn we naar de naastgelegen missie-post gegaan. Wat een contrast vormde dit met de naastgelegen kerk. De kerk in deze missie-post was een teken en uitbundigheid; het kerkje was vrijwel volledig bekleed met goud en tegelschilderingen die erg aan het Nederlandse Delfts Blauw doet denken. Het kerkje was zo klein, dat wanneer er een dienst gehouden wordt, alleen de belangrijke (en rijke) burgers een zitplaats gegarandeerd krijgen. Het gewone volk moet vanaf de straat kijken en meedoen. Naast dit kerkje was een ruimte waar de priesters die deze missie-post bemand hebben begraven worden.

Na al dit speciaals had deze missie-post nog een laaste bijzonderheid in petto voor ons. In een afgezonderde ruimte waren Christus-poppen. Alleen waren deze poppen niet zoals wij die zouden verwachten; ze hadden zeer aziatische trekjes, met name de ogen en de haardracht vielen op.

De toezichthouder vertelde dat de poppen uit China komen. Hij vertelde hij erbij dat het bloed op de poppen echt runderbloed is en geen rode verf. Ook het verhaal hoe ze in Cachoeira terecht kwamen is een verhaal apart. Een (chinese) priester was zo verzot op de sigaren uit de streek van Cachoeira, dat hij een aantal dozen kocht, met als tegenprestatie… inderdaad de Christus-poppen uit China.

Na dit bijzondere bezoek werd het tijd om te gaan lunchen. Dit werd gedaan in de heuvels aan de andere kant van de rivier. Maar voordat we daar waren moesten we over een éénbaans bruggetje die al vele decennia’s dienst doet. Maar we hebben geluk, nu gaan er alleen nog auto’s overheen, tot voor een paar jaar geleden deed deze brug ook nog dienst als spoorbrug voor een goederentrein.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA         Toen deze horde genomen was gingen we de heuvels in, op weg naar fazenda Santa Cruz, een landhuis op de top van een heuvel met een fantastisch uitzicht op Cachoeira en Sao Felix (het plaatsje aan de andere oever van de rivier), het gehele rivierdal en de stuwdam aan het begin van het dal. Onnodig om te zeggen dat het eten net zo was als het uizicht.

Na de voortreffelijke lunch hadden we nog één plaats te bezoeken, de sigarenfabriek van Danneman in Sao Felix. Bij het woord ‘fabriek’ wordt al snel gedacht een een groot industrieel complex waar het gehele productieproces geautomatiseerd verloopt. Niets is echter minder waar. In deze fabriek zitten ongeveer 12 dames min of meer handmatig sigaren te rollen. Elke dame maakt tussen de 250 en 400 sigaren per dag. De Humidor zo groot als een klein appartement is als een droom voor elke sigarenliefhebber. Vol met sigaren van alle soorten en maten. Helaas mocht deze sigarenfan al dat moois alleen van achter het glas bewonderen.

Na het productieproces tot in de puntjes te hebben geobserveert en ons verwonderd hebben over de prijzen van de sigaren (minimaal €4 per stuk) werd het tijd om weer terug richting Salvador te gaan en ons klaar te maken voor vertrek. 2 Soorten vertrek wel te verstaan want morgen (donderdag) vertrekt Eveline weer terug richting Nederland, Robert en mij achterlatend om de NED602 klaar te maken voor vertrek richting Europa, per transportschip.

Door Eveline Wiarda – Rosen Jacobson
(Ergens in de lucht tussen Salvador en Amsterdam).

Wist u dat Robert:

  • gladgeschoren, enigszins bijgeslapen is en weer rechtop loopt
  • van plan is met een ander bootje naar een eiland te varen om wat vakantie te houden
  • tijdens de race de gewoonte had om  ’s nachts alles op scherp te zetten om zijn positie ten opzichte van de (slapende) medecoureurs met succes te verbeteren en dat niet alle zeilmaten daar even blij mee waren
  • bij de onderlinge prijzen geen prijs heeft gekregen voor “La barbe d’or”, maar wel één  voor  het  minst spraakzaam zijn over de marifoon tijdens de race
  • op zijn wereldkaart met alle bezochte landen in de wereld nu ook Bahia kan aankruisen
  • in zijn reisverhaal  met  “we”   “de boot en ik”  bedoelt

En voorts, dat

  • Het family support team met steun van onvermoeibare neef Ward zich in een afrondende fase bevindt
  • Hij hard werkt om de kilo’s van zijn eigen lichaamsgewicht, die hij in de Doldrums heeft achtergelaten, er weer aan te krijgen  en
  • Dat de Braziliaanse keuken daartoe volop gelegenheid biedt, maar
  • Dat hij toch ook met weemoed terugdenkt aan de gevriesdroogde maaltijden aan boord
  • De ontmanteling van de NED602 voor transport naar Europa in volle gang is en dat dat geen leuke klus is
  • Robert enigszins is bijgeslapen
  • Hij nu de smaak te pakken heeft en alweer denkt aan een volgende MiniTransat
  • De held op 7 november  weer vaste voet op Nederlandse bodem gaat zetten  en 
  • Dat ik, trots over de prestatie van broerlief,  vandaag naar huis ben teruggekeerd.

Eveline

Van onze reporter ter plaatse: Ward van der Torren

scheren3kleinNa 3 weken op zee heeft Robert een behoorlijk woeste baard weten te laten groeien. Konden wij tussentijds al zien dat er ‘vaag een grijze baard zichtbaar’ was op de foto’s van één van de begeleidingsschepen, bij aankomst bleek er een volgroeide baard zicht meester te hebben gemaakt van Robert. Deze baard leverde hem de bijnamen Caveman en Pirate op.

na scheren kleinVolgens zoon Kim moest die baard er wel af, want ‘hij kon er staartjes in doen’ ! Na 2 dagen terug in de geciviliseerde wereld vond de ‘holbewoner’ en ‘piraat’ Robert het tijd om weer terug te keren in de beschaafde wereld en zijn baard af te scheren. Omdat foto’s soms meer zeggen dan 1000 woorden, hier de foto’s van het bewuste moment.

Van onze reporter ter plaatse, Ward van der Torren

Een dag nadat Robert gefinished is, doen we het rustig aan. Robert heeft genoten van een lange nacht slaap op een echt bed, plus het feit dat hij ’s nachts niet elke 20 minuten op hoeft om te kijken of er iets bijgesteld moet worden maakte het een waar slaapfestijn.

oom-met-neefNa een uitgebreid ontbijt eerst geregeld dat we met ons 3-en op één kamer, zeg maar suite, terecht kunnen. Daarna met de taxi naar de lift die ons van de boven-stad naar de onder-stad brengt, daarna nog een klein stukje lopen en dan zijn we bij het race-dorp.

Het blijkt dat Robert een soort van vader is voor de gehele vloot. Iedereen spreekt hem aan, vele verhalen en ervaringen worden uitgewisseld. Dan wordt het tijd om een begin te maken om de NED602 klaar voor transport terug naar Europa te krijgen. We besluiten als eerste de zeilen met zoet water af te spoelen, wat wel nodig is, want het zout zit er dik op.

Wanneer dit gedaan is gaan we in het race-centrum even wat drinken. Wederom veel gepraat en zeilers die met familie en geliefden herenigd worden. Het is allemaal een vrolijke bedoeling. Totdat…

Totdat de organisatie voor een moment stilte vraagt om een mededeling te doen. Het bleek te gaan om een fransman die al een tijd een vrij aparte koers voer, ver ten oosten van wat gebruikelijk is. Er werd verteld dat er getracht was radiocontact te maken, maar dat dit niet was gelukt. Ook was er een vliegtuigje overheen gestuurd om te kijken, maar die kon ook niets ontwaren. Uiteindelijk is de braziliaanse marine ingeschakeld, maar die zou pas de volgende dag het bootje kunnen onderscheppen. De begeleidingsboten waren er achteraan gestuurd, maar kwamen maar zeer moeizaam dichterbij. Men begon te vrezen dat er iets gebeurd was waarvan iedereen weet dat het kan gebeuren, maar waarvan we hopen dat het nooit zal gebeuren; overboord slaan. Want als een mini-transat bootje op de automatische piloot staat kan die zelfstandig koershouden. Er pakten grote donkere wolken samen boven het mini-transat dorp. Met een bezorgd gevoel zijn wij uiteindelijk maar terug naar het hotel gegaan.

De volgende dag  (dinsdag) waren de donkere wolken letterlijk boven Salvador samengepakt, het regende pijpenstelen. De aflopende straatjes veranderden in woest kolkende massa’s. Niet echt lekker weer om buiten aan de boot te werken, en eigenlijk stonden de gedachten er ook niet echt naar.

Tot op een gegeven moment op de website van de mini-transat organisatie stond dat de boot gegijpt was, een klein sprankje hoop dat het toch niet zo erg was als we dachten maakte zich van ons meester. Een paar regenbuien later kwam het verlossende bericht op de website dat de marine contact heeft gemaakt met de boot en de zeiler. Alles was goed, maar door een uitgevallen navigatiesysteem heeft hij niet goed zijn plaats en snelheid kunnen bepalen waardoor hij dacht ongeveer 300 zeemijl noordelijker te zitten dan dat hij daadwerkelijk lag. Hij was omgekeerd en zeilt nu onder begeleiding van de marine terug naar Salvador, waar hij de 29e verwacht wordt.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA         Op vrijwel hetzelfde moment trok de hemel boven Salvador open en begon de zon te schijnen. Tijd voor ons om weer richting de haven te gaan en aan de NED602 te werken. Na een kleine ronde door de oude stad gelopen te hebben, zijn we dan eindelijk weer in de haven. Eveline heeft de boot van binnen een grondige sopbeurt gegeven, terwijl Robert en Ward de, inmiddels gedroogde, zeilen opvouwden en andere kleine klusjes opklaarden. Tegen de tijd dat klaar waren was het alweer donker en moesten we weer terug richting hotel, ons klaarmaken voor een volgende dag, vol met avonturen!

“Ik ben met deze race letterlijk een jaar ouder geworden.”

Van onze reporter ter plaatse, Ward van der Torren

Nadat we Robert vanuit het vliegtuig hebben aangemoedigd, kwam Eveline de wacht aflossen. Na even bijgepraat te hebben, en even de laatste stand van zaken te hebben gechecked via het internet, hebben we een plan de campagne gemaakt. Gegeven de omstandigheden van 3.00 uur UTC zou Robert rond een uur of 12 locale tijd moeten finishen. Met de gedachte dat we dus genoeg tijd hadden om een jetlag weg te werken én een behoorlijk ontbijt te verorberen zijn  we gaan slapen.

Om half 8 de volgende ochtend wakker geworden, even checken hoe Robert het doet zodat wij onze plannen daar eventueel nog enigszins op aan kunnen passen. Met slaperige ogen kreeg ik de schok van mijn leven, om 10 uur UTC had Robert nog maar 30 mijl te gaan, met een snelheid van 11 knopen. Dat zou betekenen dat hij rond een uur of 10 locale tijd aan zou komen! Het leuke van plannen is dat je ze zo in de prullenbak kan gooien.  Eveline gebeld in haar kamer: “Eveline Robert heeft nog 30 mijl te gaan en gaat als de brandweer, we moeten snel naar de haven!” Na een snelle douche, even snel een paar boterhammetjes bij het ontbijt-buffet te hebben weg gesnaaid zijn we met de taxi opweg gegaan. Vol adrenaline, want we zouden Robert zien finishen!

In de haven nog geprobeerd iemand te vinden die met een bootje ons naar Robert wilde varen wanneer hij gespot wordt, maar op dat moment lukte het nog niet. Even op de door de organisatie gefaciliteerde computers het laatste nieuws checken waaruit bleek dat Robert in een fel gevecht was verwikkeld om de 22e plek, en heel misschien nog wel de 21e kon halen.

Toch maar weer proberen of we iemand konden vinden om mee te varen. Gelukkig waren er een paar Duitse dames die erg vriendelijk waren en vertelden dat zij op een boot meemochten. Toen bleek dat het de familie was van de man met wie Robert in fel gevecht was, was al snel overeen gekomen dat wij ook mee mochten op de boot. De vraag die nu alleen nog restte was, wanneer de heren zeilers van plan waren om de zee voor het vaste land te verwisselen.

De tijd tikte langzaam voorbij en nog geen teken van Robert. De wind was erg veranderlijk zowel wat betreft richting als sterkte, wat het voor de organisatie niet makkelijker maakte om een prognose van de finishtijd te maken. Maar we zouden gewaarschuwd worden wanneer het zover zou zijn.

Uiteindelijk werden we om een uur of 12 op een bootje geladen die daarna het ruime sop koos, opweg naar twee kleine zeiltjes in de verte. De spanning begon langzaam voelbaar te worden. Wie ligt er voor, de Duitser of toch Robert?

Uiteindelijk bleek dat Robert een minimale voorsprong had en zou finishen als 22e. We zijn even langs hem gevaren, aangemoedigd en veel foto’s nemend en toen op weg naar de boot achter hem, waarvan de familie ook aan boord was. Nadat deze schipper met boot ook ruim aangemoedigd en gefotografeerd was moesten we op vol vermogen achter Robert aan want hij ging bijna finishen.

Op weg naar de finish zijn we nog even lans Robert gevaren en konden we even kort met hem schreeuwen. Hij leek heel erg opgetogen dat er familie was om hem ingeleide te doen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA         Op het moment van de finish ontstak er bij Robert een vreugdevuurtje, een stakel die je normaal in een noodsituatie gebruikt, werd aangestoken en oerkreten, die zo van een holbewoner af konden komen, bereikten ons. Een periode van kwalificatie, afwachten, start in La Rochelle, een uitmuntunde top klassering bij de finish in Madeira en het klapstuk, de oversteek naar Salvador de Bahia was ten einde gekomen.

Op de weg naar de haven ontwaarden wij een ander Nederlands jacht, de Skua, die naar Robert ging om hem te feliciteren.

Nadat ook de andere boot gefinished was zijn we terug naar de haven gegaan, zodat we Robert op de kade welkom konden heten. Nadat de NED602 aangemeerd lag en Robert weer vaste grond onder zijn voeten had kwam er een dame in braziliaanse klederdracht met een bordje fruit en een locaal drankje. Na veel welkomsgroeten van de andere zeilers was het tijd om even op adem te komen in het restaurant van het racedorp. Nadat we de boot van Robert min of meer een beetje hebben opgeruimd vond Robert het wel mooi geweest. Hij was toe aan een douche en schone kleren.

Aldus geschiedde.

Na 22 dagen, 2 uur, 34 minuten en 45 seconden is Robert vandaag als 22ste van de Serie klasse aangekomen in Salvador de Bahia! Wat een prestatie! Van harte gefeliciteerd!

Hiermee staat hij op de 17de plaats in het algemeen klassement. Dat betekent dat Kim de wedstrijd, gespeeld op het Forum, gewonnen heeft en spoedig de prijs in ontvangst mag nemen. Wij zullen zo snel mogelijk de verhalen van de schipper en van het support team in Bahia op de website plaatsen.

Hier staat hij op de site van de organisatie.

aankomst-bahia-2

Meer foto’s van Robert’s aankomst in de Gallery.

Als alles goed gaat zal Robert om 14.45 uur NL time over de finish varen. Zus Eveline en neef Ward stappen nu in en bootje om hem tegemoet te varen en warm te onthalen. Op het moment staat hij 17de op het algemene klassement. Zodra we meer weten zullen wij een update posten. Stay tuned …

Van onze razende reporter ter plaatse, Ward van der Torren!

Het is nu zaterdagavond, een aantal schepen van de mini-transat zijn al aangekomen. Ook de eerste serie-boten liggen in de haven van Salvador de Bahia. Robert, echter, moet nog een stukje varen, volgens de laatste update van de organisatie nog zo’n 150 zeemijl.  We hoopten dat Robert vandaag (Zaterdag) zou finishen, omdat dat waarschijnlijk het mooiste verjaardagscadeau is wat hij hier kan krijgen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA         Omdat Kim, de zoon van Robert, hier de afgelopen week is geweest, met andere familie, om zijn vader op te wachten, leek het erop dat hij weer terug naar Nederland zou moeten gaan zonder zijn vader gezien te hebben.
Gelukkig hebben we een ander cadeau voor Robert gevondenwas daar een oplossing: het huren van een klein vliegtuigje en dan, op basis van de gegevens van de transat-organisatie, eigen interpretatie van de wind een koers uitzetten, daar naar toe vliegen en maar hopen dat Robert hetzelfde denkt als wij en hem dan laten weten dat wij aan hem denken…

Om een uur of 1 koos het vliegtuigje het luchtruim met aan boord Jaap (neef van Robert), Daan en Tom (zonen van Jaap), Kim en ondergetekende. In de gps werd de geschatte positie ingevoerd en anderhalf uur later waren we daar. Maar hoe we ook keken, helaas niets dan zee. Heel veel zee.

Toen maar naar de laatste bekende positie van Robert gevlogen, misschien dat we hem ondertussen tegen zouden komen. Wederom, helaas…Geen Robert.

Na nog een aantal keren heen en weer gevlogen te hebben, en de piloot op ons verzoek (nog) lager ging vliegen spotten we een bootje. Zou dat Robert zijn? De spanning in het vliegtuigje steeg. Maar helaas, na een aantal rondjes om de boot gecirkeld te hebben konden we vaststellen dat het weliswaar een mini-transat boot was, zelfs nog een Serie-boot, maar het had een witte romp, en die van Robert is blauw. Iedereen teleurgesteld, maar vol goede moed want waar er één zit… En dat klopte na verder gezocht te hebben vonden we niet veel later een tweede bootje. Maar na er 2 keer omheen gecirkeld te zijn bleek ook deze boot niet de NED602 te zijn. De teleurstelling was groot. Maar met nog meer goede moed gingen we verder zoeken. De piloten waren vol goede wil en holpen heel erg mee. Gelukkig vloog de automatische-piloot!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA         Maar na een aantal keren heen en weer gevlogen te zijn, begon de moed ons behoorlijk in de schoenen te zinken. Het zou toch niet gebeuren dat Kim helemaal naar Brazilie is gekomen en weer moet vertrekken zonder iets van zijn vader te hebben gezien?

Maar toen, met nog maar een paar minuten te gaan voordat we weer op de terugweg moesten werd er iets gespot. Zou dat dan Robert wèl zijn? Eén rondje erboven bracht de uitslag: een Blauwe romp, met NED602 in het zeil. We hebben Robert gevonden! Het gelatene van enkele minuten eerder was nu volledig verdwenen, enthousiamse en adrenaline stegen tot record hoogte. Zeker toen de piloot op ongeveer 100 meter hoogte een aantal malen om Robert cirkelde om zo Robert van onze aanwezigheid op de hoogte te stellen en wij foto’s en video konden maken.

Helaas moesten we hierna alweer vlug terug naar het vliegveld van Salvador de Bahia, want de tank begon nu toch echt wel leger te raken. Iedereen was tevreden in het vliegtuigje, we hebben Robert gevonden als een speld in een hooiberg! Sterker nog, we hebben 3 spelden gevonden.

Nadat we geland zijn op het kleine vliegveldje zijn Jaap, Daan, Tom en Kim naar het grote vliegveld gegaan om met een voldaan gevoel  in te checken voor hun vlucht terug naar Nederland.