Ocean Speed Challenge mini transat 650

Laatste bericht van de razende reporter (niet meer) ter plaatse: Ward van der Torren

Na het dagje uit was het weer tijd om aan de slag te gaan om de NED602 klaar te krijgen voor de grote reis terug naar Europa.
Helaas kan Eveline niet meer aan de laatste klussen meehelpen omdat het alweer tijd is voor haar om terug naar Nederland te vliegen. Nog één laatste keer naar de Lift, naar de haven en alle bekenden een ‘tot ziens’ te wensen voordat Luis naar de haven komt om Eveline op te halen. Bij de haven aangekomen blijkt dat afgelopen avond/nacht de zeilers onderling al een ludieke prijsuitreiking hebben gehouden, waarin Robert genomineerd was voor “de Gouden Baard” en “Minst Sprekende Persoon over de Marifoon”. Uit de verhalen die we hoorden van hen die er wèl waren geweest bleek het een hilarische bijeenkomst te zijn geweest, die ook nog eens tot heel vroeg in de ochtend door is gegaan…

Na Eveline uitgezwaaid te hebben, moest Robert naar een bijeenkomst waarin het gehele tijdsschema voor het klaarmaken van de boten uitgelegd zou worden èn wat er gedaan moet worden willen de boten reis-klaar zijn. Na afloop bleek dat we nog een klus te klaren hebben voordat de boot klaar is om wederom de oversteek te maken, met als klap op de vuurpijl, het handmatig strijken van de mast!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA         Maar eerst zou er nog de officiële prijsuitrijking zijn. Om 6 uur ’s avonds stonden de bussen klaar om ons naar de (geheime) locatie te brengen waar het festijn plaats zou vinden. Vlak voordat we vertrokken zagen we Alexandre Scrizzi aankomen. Een beetje een zure aankomst voor hem, omdat hij niet direct naar de andere MiniTransatters mocht, maar eerst naar het Marine-deel van de haven moest aanleggen en omdat hij niet met muziek en vuurwerk werd onthaald zoals alle andere deelnemers.

Maar voor ons begon het feest snel, hoopten we. Op de locatie aangekomen werden we onthaald door een aantal Braziliaanse dames in locale klederdracht en een cocktailbar waar niet al te zuinig gedaan werd met de drank en van maatbekertjes hadden ze blijkbaar nog niet gehoord.

Na de tijd te hebben gehad om de andere feestvierders te spreken kregen we een aantal uitvoeringen van een lokale dansschool. Geen klassieke dans, cha-cha-cha of wals, maar lokale dansen. Uitgevoerd door de leerlingen van een dansschool in Salvador. Wat een klasse van deze jongens en meisjes, zo gesynchroniseerd heb ik eigenlijk alleen professionele dansers op televisie gezien.

Na een aantal voorstellingen werd het tijd om aan het hoogtepunt van de avond te beginnen. Helaas bleek het eigenlijk het dieptepunt van de week te worden. Iedereen die ook maar iets te maken had met de MiniTransat race werd genoemd en bedankt. Aan het einde van deze, oneindig durende (althans zo leek het) voorstelling werden de uitslagen van de 2e etappe voorgedragen.

Ondertussen had zich een enorme rij gevormd voor het enige punt waar er wat te eten was te krijgen: een plaatselijke variant op voor ons zo bekende oliebol. We hadden sinds de lunch niet meer gegeten en dat was al een tijd geleden. De wachttijd voor al dit lekkers: ongeveer 2 uur.

Na de prijsuitrijking werden we nog meer getrakteerd op muziek en dans en eindelijk werd het buffet geopend. Als een roedel hongerige wolven doken de zeilers en hun gasten zich erop. Het eten was niet aan te slepen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA         Na een tijdje vonden Robert en ik het wel mooi geweest en besloten om terug te gaan want de volgende dag moet de mast van de boot gehesen worden en we hadden allebij geen ervaring hoe dit moest zonder de hulp van een kraan.

De volgende dag zijn we met enige spanning naar de haven gegaan, want om eerlijk te zijn, we hadden geen idee hoe we de mast moesten strijken en of het uberhaupt zou gaan lukken zonder brokken. Na anderen geholpen te hebben, meteen het kunstje afkijken en de NED602 klaar maken was het dan zo ver, met behulp van de masten van de boten naast ons hebben we de mast zonder brokken in een mum van tijd gestreken. Het bleek dat we ons druk hadden gemaakt om niets.

Nadat de mast gestreken was hebben we de verstaging er zo veel mogelijk afgehaald en de mast ingewikkeld met bubbeltjesplastic en een variant van keukenfolie om ervoor te zorgen dat de mast niet beschadigd raakt tijdens het transport. Ondertussen was het al vrij laat in de avond geworden en tijd om terug te gaan naar het hotel. Want aan mijn verblijf in Brazilië komt de volgende dag een einde.

Die avond alle spullen met Robert uitgezocht, tas ingepakt en weer uitgepakt. Kijken wat ik voor Robert mee kan nemen, weer inpakken. Uitpakken en weer in pakken. Uiteindelijk heeft het de proef der degelijkheid doorstaan en waren we klaar voor vertrek.

Zaterdagochtend, de dag van vertrek, zijn we niet meer naar de haven gegaan, het regende ongelofelijk dus we hadden toch niets kunnen doen. Uiteindelijk kwam ook mijn taxi (Luis) voorrijden om me naar het vliegveld te brengen. Na een innige omhelzing was het dan zover en was een mooie tijd in Brazilië voorbij voor de razende reporter ter plaatse.