Ned602

Ocean Speed Challenge mini transat 650

Dit was eigenlijk slechts een halve week. Het begin van de week kende enkele opstartproblemen en vertragingen in de controle en opbouw van met name de rigging. Daarnaast had ik besloten om vrijdag tot zondag in Nederland te zijn.

De finale van het nieuwe onderwaterschip kende helaas enige vertraging. De dingen gaan niet altijd zo snel kennelijk als je wilt en plant. Maar uiteindelijk was dit donderdag af, superglad.

Ook woensdag doen we de bulk van de werkzaamheden aan de rigging/vallen/etc. Maar ook hier zijn er een aantal kleinere zaken die nog gedaan moeten worden. Dat zal neem ik aan komende week zijn beslag kunnen krijgen.

De hydroliek heeft een nieuwe  motor gekregen en is met veel moeite, zweet en passen en meten (ook van het lichaam in de centrale tunnel en achterschip) weer vastgezet. Electra moet nog worden aangesloten. Tweede stuurautomaat is aangepast en geïnstalleerd/gekoppeld.

Dan was er nog een afscheid  op de camping in Pornic, waar ik donderdagavond naar toe reed vanuit Nantes. Helaas reed ik per ongeluk  vlak voor Pornic te hard . Door twee motoragenten  werd ik  aan de kant gezet met de mededeling dat ik mijn rijbewijs, auto en euro 1500,- kwijt was. Na wat gepraat te hebben, verteld te hebben over mijn voorgenomen Transat 2009  deelname en uitgelegd te hebben dat ik mijn leven definitief  nu ga beteren, werd er om 2100 uur nog eens met “het Parket” uitgebreid gebeld. Uiteindelijk was het resultaat dat ik mijn rijbewijs terugkreeg, euro 90,- mocht betalen (“ja graag”) en bij het schuldbewust wegrijden nog meekreeg: “De vitesse a l’eau c’est bon, a depart de maintenant pas au routes Francaises” (Je snelheid op het water is ok, maar vanaf heden niet meer op Franse wegen).

Hierna volgen twee dagen in Nederland waarin ik een aantal zaken regel en nog wat advies in win bij de fysio/Sport Medisch Centrum Amsterdam i.v.m. mijn knie.

Tweede week augustus 2009 NED 602 Preparation Transat 2009. Vue/Nantes/Pornic.

tweede week preparation NED 602 010Deze week gaf de omslag in de werkzaamheden. Waar de eerste week gekarakteriseerd werd door afbreken, losmaken, schoonmaken, controleren en niet te vergeten het weghalen van alle antifoulinglagen, daar bracht de tweede week langzaam maar wel zeker de omslag naar weer opbouwen en projecten afronden, afmaken en wegstrepen.

Er komt licht aan het einde van de tunnel. Het zwaarste deze week was een nieuw stacking system aan boord monteren. Buiten was het 30-35 graden, binnen in de hangar (noem ik de hal nu maar, klinkt wat hoopgevender…) ging het in de ochtend nog wel. In de middag stijgt de temperatuur aanzienlijk en als je de treden naar mijn dek omhoog klimt, stijgt de temperatuur zelfs met hele graden tegelijk. Vervolgens komen daar nog een 5 graden bij als je in de catacomben van de Transat kruipt (achterin, onder het dek) om de stacking zeiltjes te monteren. Dit alles ten koste van een halve liter vocht per half uur….

Vele klussen zijn inmiddels af of dreigen zeer spoedig af te komen. Vandaag, maandag 17 augustus, wordt de tuigage volledig in elkaar gezet met, daar waar nodig, nieuwe spullen erop, erin en eraan. Dinsdag de boegsprieten in elkaar en hopelijk de terug ontvangen stuurautomaat hydroliek er weer op zetten. Hopelijk dan ook de rest van de NKE erop en werkend.

Veel onnodig gewicht van het schip afgeschroefd, of vervangen door lichter materiaal. Het wordt een totaal ander schip zo langzamerhand. Over elk detail wordt nagedacht om het zo handig, zo licht, zo efficient en zo eenvoudig mogelijk toe te passen. Ook hier geldt: wat kan ik allemaal weglaten? In der beschrenkung zeicht sich die meister!

tweede week preparation NED 602 007Een deel van de nieuwe zeilen donderdag in La Baule opgehaald. Ze liggen nog onaangeroerd en als een spannend kado in zeilzakken in de aanhangwagen.

En dan nog denk ik soms achteraf, het kan nog beter, als je het nu zus of zo doet! Maar ook hier geldt, laten we dit nu eerst eens in de praktijk testen! Ook volg ik de Fransen graag: “Le mieux est l’ennemie de bien”. Het beste is de vijand van gewoon goed.

Robert Rosen Jacobson

Maandagochtend 3 augustus; eindelijk aan de slag aan de boot. Om 9 uur met Charles een korte briefing. Mijn boot gaat dinsdag naar de “shed”. De shed is een schuur in “le campagne” midden in ZO Bretagne onder Nantes. Daar wordt aan de boten gewerkt.IMG_4439

Eerst haal ik mijn boot leeg en doe alles in de aanhangwagen. God allemachtig, wat komt daar veel uit. Ondermeer wordt de NKE hydroliek geheel losgemaakt om op te sturen voor servicing. Zit goed vast. De NKE krijgt een andere configuratie aan boord, met een derde scherm en een electrische ram erbij plus bijbehorend schakelkastje voor alle mogelijke combinaties van gebruik.
Ook wordt de Raymarine ram vervangen en aangesloten via een NMEA- kastje met de NKE computer. Daarmee krijgt de Raymarine stuurautomaat ook wind- en gpsinformatie ipv. alleen maar kompas.

Doordat ik alleen de geografische coordinaten van de verlaten liggende schuur heb en deze niet goed in de tomtom invoer, kan ik de schuur niet vinden. Charles is er al klaar en we ontmoeten elkaar op de boerderij.

De volgende dag rijden we in colone naar de schuur. Charles met mijn boot voorop en ik met de aanhangwagen met alle spullen van de boot, erachter. In en voor de schuur worden wat Pogo’s op en neer getakeld en wordt gemanouvreerd met trailers en Pogo’s erop. Het resultaat is dat mijn boot later die dag opgehangen en wel klaar is om onderhanden genomen te worden.

Dan start er een niet verwacht vreselijk werk. Weghalen van alle antifouling. Dat duurt tot eigenlijk zondag, wanneer alles eraf is en ook geschuurd, inclusief de roeren en kiel. Zondag wordt de laatste hand gelegd om klaar te zijn om de onderzijde te spuiten (epoxy en antifouling). Het blijkt dat mijn boot er na verwijdering van alle lagen pikobello uitziet en goed gebouwd is. De schalen zitten netjes recht op elkaar (gebeurt wel eens anders) en er is geen schade. De boot is, in tegenstelling tot sommige andere, vlak en zonder gekkigheid onderwater. Dat scheelt plamuren! De roeren en verbindingen worden eveneens gecontrolleerd. Ziet er goed uit. Wel worden enkele aanpassingen gedaan.

Het stacking system wordt eveneens besproken en principe besluiten genomen. We gaan iets nieuws proberen voor het stacken van de water jerrycans.

Er wordt weer veel geld uitgegeven aan van alles en nog wat. Bovendien wordt er een actielijst besproken, waarna de rekening weer enkele duizenden euro’s zal gaan oplopen aan nieuwe spullen.

De mast, verstaging, zalingen en vallen worden minutieus gecontroleerd, top en zalingen eraf en een lijst wordt gemaakt wat vervangen danwel verwisseld wordt. Niets wordt aan het toeval overgelaten.

De boegspriet mag sinds gisteren een versterking krijgen van ClassMini in de vorm van een erin passend vierkant aluminium frame. Ondanks dit goede nieuws plan ik een reserve boegspriet aan boord mee te nemen.

Spareparts en tools aan boord is ook een aandachtspunt geweest deze week.

Terugkijkend op deze week: zag deze er bij aanvang anders uit dan nu na al het vieze en zeer zware werk aan de hull bij 35-40 graden binnen. Blij dat dat achter de rug is.

Direct terug uit Zweden zijn we naar Bretagne/Douarnenez gereden, waar ik dezelfde mobilhome/bungalow op een camping heb gehuurd als gedurende de periode tussen MAP en Mini Fastnet in. Mijn baggage is niet uit het RyanAir toestel gekomen dus ik zit nu 1een week zonder kleren en tandenborstel in Bretagne.ingebonden

Ook nu moet er veel gedaan worden aan Transat voorbereiding. Zeilmakers bezoeken/spreken over de nieuwe zeilen, transport boot terug uit Brazilie, cradle regelen, communicatie over van alles met de organisatie en sponsor contacten en gesprekken. Verder moet de boot bestickerd worden. Boot in en uit het water. De kapotte boegspriet vervangen, nieuwe boegspriet spullen halen bij Structures, de werf waar de boot gebouwd is. Deze is niet ver weg, ongeveer 45 minuten rijden.

Zoon Kim en vriend Arthur helpen me geweldig. Kim haalt oude stickers van de vorige eigenaar van de boot, haalt de NKE topunit van de mast (klimt vrijwel op eigen kracht omhoog), helpen met de boegspriet, etc.

Bij de Winches club is het weer druk als voorheen op de dag van de start van de Open Sail. Mini zeilers met laptops berekenen en bekijken diverse routerings alternatieven, en een briefing voor de start. De meeste mini’s liggen in de oude haven ivm. beperkte ruimte in de haven van de Winches Club. De haven voor de Winches Club wordt nu weer voor een andere klasse gebruikt. Er is een national kampioenschap Muscadet. Er heerst een andere sfeer in de haven dan ten tijde van en voor, een minirace.

Dan start de Open sail naar Port Bourgenay. We varen meer dan een uur later weg met de NED 602 richting Raz du Seine en halen de laatste boot van de race ruim in. Ook lopen we op het veld in. Waarschijnlijk door de harde (…) lessen van de MAP en MF ken ik iets beter de locale omstandigheden hier. Dan spinnakeren we met de kleine spi terug en klokken regelmatig 14+ knoop op de NKE.
Zondag de boot trailer klaar maken en maandag uit het water en op de trailer alles vastzetten (al gauw een dag werk bij elkaar).

Ysbrand en Christa zijn inmiddels aangekomen om hun boot naar Port Bourgenay te “toeren” voor de Transgascogne race die daar begin augustus vertrekt en waar zij aan deelnemen. Met twee auto’s rijden we naar Nantes. Terwijl zij hun boot overvaren brengen wij hun auto en boottrailer naar Nantes en onze auto met aanhanger en zeilspullen. Ja, soms is logistiek dit zeilen erg ingewikkeld, maar met elkaar kom je er wel uit. Achter elkaar rijden we door het prachtige Bretonse land. Auto+boottrailer+ aanhanger laten we in Nantes staan en dan rijden we met een auto weer verder, terug naar Nederland.

Trainer Charles Euvert haalt mijn boot in Douarnenez op en rijdt deze ook naar Nantes. Daarmee eindigt de periode van kwalificaties en races en begint een maand van druk prepareren van de boot.

In Nederland gaat het circus verder. Viking en Datema Amsterdam zijn druk met het voorbereiden van de diverse spullen. Vele gesprekken voeren. Het is een full time job.

En dan rijd ik zondag nacht weer terug naar Nantes en tref mijn boot op de trailer met sponsor stickers aan bij Charles Euvert op de boerderij. Tevreden klim ik met mijn slaapzak onder mijn arm maandagochtend om 0330 uur aan boord en slaap tot 0900 uur.

De voorbereidingen kunnen beginnen!

RRJdocked

Juli 2009

Voordat ik weer naar Frankrijk reis om mij verder voor te bereiden op de Transat, ben ik met mijn zoon Kim op vakantie in Zweden. Hoewel niets doen op dit Zweeds eiland normal is, naast een keer per dag water bij de pomp in het bos halen, is mijn hoofd permanent bezig met de Transat voorbereidingen. Communicatie via GSM en internet lopen niet of moeizaam. En ik wil nog wel graag nieuwe zeilen bestellen. Nu ik de Transat dus echt ga doen, wil ik het wel goed doen: met een nieuwe set zeilen.  Ik heb gekozen voor Delta Voiles. Allereerst staat met name hun Inter (voorzeil) mij aan. Ten tweede vind ik hun grootzeil niet al te extreem powerful, maar mogelijk wel snel. Ten derde vaart bijna iedereen uit de trainingsgroep met X-Voiles, zodat andere zeilen in de groep wellicht wat meer lering geeft. Ik lees ook regelmatig over de meteo tussen Biscaje en Brazilie. Probeer de weersystemen te begrijpen en vooral, wat je ermee moet doen. En dan zijn er nog vele openstaande issues, ondermeer de sponsoring.

R.M. Rosen Jacobson, Transat NED 602

Juli 2009

De Mini Fastnet is vrijwel afgerond. Vanavond nog een feest met lopend buffet aangeboden door de bijzonder relaxte en gezellige “Winches Club”, met clubgebouw direct aan de haven, vrij internet overal, faciliteiten en een weken durende ge-oliede organisatie met 100 vrijwilligers op 80 zeilers, uit het dorp Treboul/Douarnenez. Die zelfs midden in de nacht en in de vroege ochtend met maaltijden klaarstaan als je ‘s-nachts de haven binnen komt of gesleept door een zodiac, na een race. IMG_4334Zuid-west Bretagne, een relaxte, rustige, groene, heuvelachtige on-franse omgeving met vriendelijke mensen, 1100 km ver weg van Nederland.

Eerst de winter trainingen in Pornichet. De winter van 2008 viel mee, vaak erg mooi weer, maar weinig wind over het algemeen en uitzonderingen daargelaten. 2009 viel tegen. In het begin erg koud. Maar hard werken aan boord houdt warm.

De 1000 mijl qualifier naar Ierland vv. Eind maart/begin april was erg koud zelfs. Ik herinner me een nacht dat het feitelijk te koud was om buiten langer te zijn dan 5 minuten.

Van de Pornichet Select, de eerste race, begin april gingen we naar La Rochelle, voor de Mini Pavois race naar Gijon, Noord-Spanje en vandaar via west Bretagne weer terug. Wegens afkorting echter tot Lorient ipv. La Rochelle. Daarna naar Douarnenez, voor de Marie-Agnes Peron race en de Mini-Fasnet, achter elkaar, met een week ertussen.

Stuk voor stuk geweldige organisaties die zich alle moeite gaven, om het de zeilers het naar de zin te maken deze weken.

In Pornichet had ik een appartement gehuurd, ook voor de wintertraining en gedeeld met Ysbrand en Christa. In La Rochelle sliep ik aan boord en in een Etap hotel. In Douarnenez hebben we een mobil home gehuurd en die gedeeld, maar ook sliep ik aan boord of soms, in een Best Western Hotel vlak bij. Zeer de moeite waard trouwens. Het is een kuuroord.

Voor alle races was het bijzonder druk, om aan alle eisen te voldoen. De eisen van de Class Mini, van de locale organisatie en van de Franse Overheid. Solo zeilen staat onder streng toezicht en voor internationale races is niet alleen voor iedere race toestemming van de overheid nodig, maar tevens dat van de IMO (Internationl Maritime Organisation – dochter van de VN).

Het voorbereiden heb ik als een intensieve periode steeds ervaren. Vaak weer het zelfde, maar weer anders. Wel dezelfde regels.

Over de resultaten ben ik tevreden. Ik vaar tegen mensen die inmiddels meerdere jaren in dit circuit racen en bovendien zijn het allemaal erg goede wedstrijdzeilers. Ikzelf heb nu 8 maanden met mijn bootje gevaren.

Mijn plek ligt ergens rond de 15e positie van zeg de 40-45, beetje afhankelijk van de kwalitatieve bezetting. Ik heb niet het gevoel dat ik daarmee mijn grenzen bereikt heb van wat mogelijk is. Wat ik minder goed dan 15e vaar is puur door ervaringsgebrek; en in het geval van de Mini-Fastnet, essentiele materiaalbreuk in combinatie met ervaringsgebrek.

Zoals wel duidelijk is voor me is dat de sfeer bij de Winches Club/Treboul wel de kroon spant.

Het varen met deze racemachientjes is een ervaring op zich en is verslavend. Klein, licht en schade gevoelig. Met een “beperkt” budget kan je hier meevaren. De uitdaging is groot. Het omvat een groot gebied: naast de gewone race kennis- en kunde, zelfmanagement, zelfinzicht, gevoel, een bepaalde houding/attitude richting boot en omstandigheden om –letterlijk- te kunnen overleven. Weerkunde. Wijsheid, pushen zonder te forceren en anders gas terugnemen tot verantwoordelijke niveaus. Dat vereist soms een enorme discipline en hardhead voor jezelf. Dan gaat het vaak niet om het maximale, maar het optimale om het langdurig uit te kunnen houden en resultaat te boeken. Korte termijn inleveren voor lange termijn opbrengst. Dat staat vaak haaks op onze –menselijke- instelling van korte termijn geluk. En dan zijn er de risico’s dat die vermeende opbrengst door op korte termijn in te leveren, er toch niet komt!

Dus vooral ook op persoonlijk gebied is dit zeilen, voor mij in ieder geval,  een uitdaging.

Door veel mensen wordt dit zeilen als individualistich / solistisch gezien. Er is veel onbegrip en onkunde in de wereld hoe het in deze klasse toegaat. Inderdaad, op zee zit je in je eentje en moet je in je eentje al die problemen aan boord, het hoofd bieden en op moeilijke vragen, het beste antwoord zien te vinden. Behalve VHF en soms visiueel contact, is er geen contact met anderen. Op zee ben je concurrenten maar bestaat toch het besef en het gevoel dat je zo’n race op de een of andere manier met elkaar doet. Zonder referentie dagen achter elkaar is het lasting. Sommige boten zoeken elkaar dan ook op of je vaart vanzelf met anderen in zicht.
En aan de wal is er wel een bijzonder goede sfeer onderling. Iedereen helpt elkaar en de banden zijn vaak sterk. Men staat open voor elkaar en doet naast zeilen en helpen ook andere dingen tussendoor samen. Er wordt veel gepraat op de steigers in groepjes en soms langdurig. Het weer werkt ook mee. Bovendien heeft iedereen wel mensen om zich heen die helpen en ondersteunen. Natuurlijk moet je feitelijk alles zelf doen, maar dat betekent niet dat je alleen maar alleen bent of slechts in je eentje bezig bent. En je komt jezelf hard tegen soms, vooral onverwachts. Daar zit veel persoonlijke lering in. Dus je kan het ook zien als een individueel proces binnen een team of groep. Zo zie ik het in ieder geval.
Dat komt naar mijn mening dichter bij de werkelijkheid dan het beeld dat zich bij outsiders voordoet.

En dan ben ik nu definitief toegelaten tot de Transat 2009. Het zat eraan te komen, inofficieel was dat al bekend, maar toch…..

Eerst vakantie in Juli met zoon Kim in Zweden, Stockholm Archipelago en Frankrijk, Bretagne. Slechte internet en telefoonverbindingen bemoeilijken contact met de buitenwereld en kosten veel tijd. Maar ik heb gelukkig gelukkig, alle medewerking van velen om me heen en dat helpt geweldig.

R.M. Rosen Jacobson, Transat NED 602

—PERSBERICHT—

Amsterdam, 7 juli 2009

Nederlander toegelaten tot zwaarste Transatlantische solo zeilrace

Zojuist is bekend geworden dat Robert Rosen Jacobson als enige Nederlander zal deelnemen aan de Mini Transat solo zeilrace van La Rochelle (Frankrijk) naar Salvador de Bahia (Brazilië). Deze zwaarste Transatlantische solozeilrace wordt gevaren in zeiljachten met een maximale lengte van maar 6.5 meter. De wedstrijd over bijna 8000 km neemt ongeveer vier weken in beslag.

De ervaren wedstrijdzeiler Robert Rosen Jacobson (54) is het afgelopen jaar full-time bezig geweest met de voorbereiding op de race. De trainingen vonden plaats aan de Franse westkust, het episch centrum voor lange-afstandszeilers. Om mee te mogen doen moeten schip en schipper minimaal 2000 zeemijl (1 zeemijl = 1,85 km) in kwalificaties en wedstrijden hebben voltooid.

Op de vraag waarom iemand zo’n uitdaging aan wil gaan antwoordt Robert Rosen Jacobson: “Het is een uitdaging te ervaren waar grenzen liggen, van je materiaal, van je omgeving en vooral van jezelf. De complexiteit van de techniek trekt mij aan, aerodynamica, hydrodynamica, meteorologie, strategie, tactiek en materiaal. Maar ook kennis van je eigen fysieke en mentale grenzen.”

De verhalen, voorbereidingen en voortgang van schipper en schip zijn te volgen via www.ned602.org.

—EINDE PERSBERICHT—

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Stichting Ocean Speed Challenge

Nicolette ter Rele

t: +31 640267857
e: organisatie@ned602.org
w: www.NED602.org

Lang verwacht, ooit gedacht, nooit verwacht…………Vanmorgen werd ik door Annabel van ClassMini gebeld met de mededeling dat ik met mijn NED 602 officieel ben toegelaten tot deelname aan de Transat 2009, de solorace van Frankrijk naar Madeira en van Madeira naar Brazilië.

Start la Rochelle, Frankrijk: zondag 13 september
Finish Funchal, Madeira rond woensdag 23 september
Start Funchal, Madeira zaterdag 3 oktober
Finish Salvador de Bahia, Brazilie rond woensdag 21 oktober (herfstvakantie)

Meng u in het feestgedruis, proef de ambiance en adem de sfeer, ervaar wat MINI zeilen inhoudt.
Kom naar een van deze drie havens (in la Rochelle is een zgn. Race Village gebouwd met veel zeilers-activiteiten en mensen) en

vaar daar mee, maak een rondje op zee, op de NED602!

Voor nadere info, neem contact met me op,

 

Robert RJ